63 krónur
Stærstu mistökin í Icesave málinu voru gerð þegar Kveingrímur Joð laumaðist til að skrifa undir samkomulag sem haldið hafði verið rækilega leyndu fyrir þingi og þjóð. Mögulega mætti líka telja til samþykki meints forsætisráðherra fyrir téðri undirskrift...þar sem ekki var búið að þýða samninginn á þeim tímapunkti og hún því ófær um að lesa hann sjálf. En afleiðingin var undirritaður samingur sem enginn hafði fengið að sjá. Það verða að teljast stærstu mistök aldarinnar. Allt annað sem hefur farið úrskeiðis í Icesave ferlinu er tittlingaskítur miðað við þessi risavöxnu mistök. Og það er eiginlega fráleitt að kalla þetta mistök. Það kallast mistök þegar einhver rennur á bananahýði...eða kúkar í buxurnar á leiðinni heim úr skólanum í tíu ára bekk (já, ég þori að viðurkenna eigin mistök ólíkt sumum).
Að gera leynilegan samning um framtíð þjóðarinnar og undirrita hann áður en þjóð eða þing fær tækifæri til að kynna sér hann er ekkert annað en svik af verstu gerð. Skítleg drullusokkataktík til þess eins gerð að mála okkur út í horn áður en við höfðum tækifæri til að hafa áhrif á niðurstöðuna.
Að senda hálfvita eins og Svavar Gests til að semja fyrir okkar hönd var í raun miklu minna klúður en að stelast til að undirrita saminginn. Ef samningurinn hefði verið kynntur, ræddur og um hann greidd atkvæði ÁÐUR en Kveingrímur vottaði hann með ráðherraundirskrift, þá væri staðan önnur í dag. Þá hefði mín vegna mátt senda Stjána Stuð til að semja fyrir okkar hönd. Bara svo lengi sem við hefðum fengið að meta niðurstöðurnar FYRIR undirskrift. Þegar öllu er á botninn hvolft er ég ekkert svo frá því að Stjáni hefði komið heim með miklu betri samning eftir að hafa brætt hjörtu erlendu samninganefndanna með fríum pítsum og stanslausu stuði. Ég veit að ef ég þyrfti að sitja í loftlausu fundarherbergi og semja um eitthvað við leiðindadrumb eins og Svavar Gests, þá væri ég fljótt farinn að óska þess að ég væri í pítsupartíi með Stjána Stuð einhversstaðar langt langt í burtu.
Síðan myndi ég semja af Svavari aleiguna bara til að hefna mín.
En af hverju fór Kveingrímur svona að? Það lá ekkert á Icesave málinu í sjálfu sér og þessi flumbrugangur virkar ekki sérlega skynsamlegur. Svo sannarlega ekki út frá hagsmunum Íslendinga, og varla einu sinni út frá hans eigin persónulegu pólitísku hagsmunum sem að sjálfsögðu vega miklu þyngra.
Ástæðan er sú að hann vissi að samningurinn væri drasl og að hann yrði ekki einu sinni samþykktur af hans eigin þingflokki, hvað þá af þjóðinni. Í stað þess að líta á það sem merki um að kannski væri hann búinn að skíta í buxurnar og hringja grátandi í mömmu sína í vinnuna til að fá ráðleggingar um þrif, reif hann upp pennann og stakk okkur í bakið með honum.
Án Icesave undirskriftarinnar hefði Össuri ekki fundist jafn gaman að afhenda ESB umsókn Íslands á einhverjum tussu fundi sem var haldinn 27.júlí og að sjálfsögðu gengur órofið vanvitaglottið á Össuri fyrir öllu. Steingrímur veit að ef hann gerir ekki eins og samfylkingin segir honum, þá má hann ekki vera memm í ríkisstjórn lengur og það myndi þýða endilok vinstri stjórnarinnar langþráðu. Þá er nú skárra að gera bara eins og manni er sagt, jafnvel þó það hlaði skuldum þjófóttra stórkapítalistasvína á herðar skattborgara og brjóti öll fyrri loforð um Icesave, auk loforða um gegnsæi og ný vinnubrögð. Vinstri stjórn að nafninu til er greinilega betri en engin. Sérstaklega á meðan Kveingrímur fær að vera besti vinur aðal.
En nú er útlit fyrir að þetta plott hrynji allt með látum og enn ein vonlausa ríkisstjórnin líði undir lok. Þá verður spennandi að sjá hverjir fá að vera með Samfylkingunni í ríkisstjórn næst!
Og talandi um útlit...
Ég var að enda við að horfa á Kastljósviðtalið við Kveingrím frá því í síðustu viku og er búinn að reita hár mitt og klæði samfellt síðan. Bráðum verður vart hægt að þekkja okkur félagana í sundur.
Kveingrímur er ekki aðeins rúinn trausti, heldur lítur hann út eins og gömul rúin sauðkind þar sem hann starir fram fyrir sig með sljóum, eilítið útstæðum augum, jórtrandi sömu fúlu tuggurnar. Skögultennt rolla sem beitt hefur verið á flúormengaðan haga þannig að geiflurnar passa ekki alveg í munninn lengur. Þrjóskulega húkir hann í sjálfheldu á hárri sillu og neitar að koma niður.
En nú er nóg komið. Röfl um fyrirvara er tilgangslaust og aðeins til að tefja. Samingurinn er drasl og verður að falla. Allir eru búnir að gefast upp á að reyna að tala Steingrím niður af syllunni og bíða óþreyjufullir eftir skyttunni.
