Hnakkus

Árin hafa verið ánægjuleg. Ég er ykkur öllum þakklátur fyrir lesturinn og vona að þið hafið það gott það sem eftir er. Nú skilja leiðir eins og verða vill. Allt hefur sinn enda og það er lítið við því að gera.

Ég man þegar ég byrjaði að skrifa á þessa síðu fyrir löngu síðan. Mig grunaði ekki þá að ég ætti eftir að ná til svo margra. Að ég ætti eftir að eignast svona marga gallharða áhangendur, fá send umslög í pósti með ýmist nærbuxum eða peningaseðlum. Nærbuxurnar voru flestar blúndum prýddar og ekki í minni stærð, en peningarnir komu að góðum notum. Verst með þynnkuna.

Ég var valinn besti bloggari í heimi á eftir sólstrandargæjanum Agli Helga. Að lenda undir honum var vafasamur heiður og ekki eitthvað sem ég er stoltur af.

Ég eignaðist marga góða pennavini, t.d. fyrrverandi varaformann Félags íslenskra þjóðernissinna. Ætli hann sé ennþá að leita að mér?

Meðlimi Live2cruize dreymdi um að keyra mig niður, barnalandsfraukur dreymdi um að festa mig niður, heimdellingar og ungir vinstri grænir vildu leggja mig niður.

En nú er þetta búið. Klukkan 23:15, eftir aðeins tæpa klukkustund mun jarðskjálfti tortíma okkur öllum. Hverjum hefði dottið í hug að Hnakkus hinn mikli, refsari veraldarvefsins og kyndilberi sannleikans, ætti eftir að kremjast undir nokkrum hæðum af steinsteypu og nokkrum ókunnugum nágrönnum eins og hver annar kakkalakki. Það liggur við að maður sakni Egils.

En ekki gráta mig. Þið munið þó ekki þurfa að lifa án mín og syrgja. Og ég hugga mig við það að StebbiFr lifir að öllum líkindum ekki til að skrifa um mig minningargrein.

Og þó. Hann er snöggur af brekkusnigli að vera.

Ég var á borgarafundinum á mánudag þar sem Icesave málið var rætt.

Ég er feginn að ég skellti mér í stað þess að stóla á umfjöllun fjölmiðla eins og ég hef oft áður gert. Á fundinum var Steingrími Joð sparkað um eins og loftlausri tuðru af andstæðingum Icesave en þegar ég kom heim voru einu fréttirnar af fundinum í formi fullyrðinga sem hann lét falla í ræðustól. Fullyrðingarnar höfðu allar verið rækilega skotnar í kaf með rökum og dátt hlegið að þeim flestum, en ekki þótti netmiðlum ástæða til að láta það fylgja sögunni.

Steingrímur má eiga eitt, og aðeins eitt. Hann mætti og reyndi að tala fyrir núverandi sannfæringu sinni. Þó veit ég ekki hvers virði sú eign hans er. Hann mætti klárlega aðeins vegna þess að hann heldur að gamli sannfæringarkrafturinn og Morfís eldmóðurinn dugi til að dáleiða þjóðina í að vera til friðs rétt á meðan hann bindur endahnútinn á framtíð hennar.

Ekki sást til Samfylkingarþingmanna sem hafa allir sem einn stutt Icesave svikin frá upphafi, enda liggur samúð þeirra fremur hjá breskum viðskiptavinum draslbanka en hjá skattborgurunum sem kusu þá. Samfylkingarþingmenn mærðu samninginn löngu áður en þeir sáu hann og andlegur leiðtogi þeirra, Jóhanna Sigurðardóttir, hefur ekki ennþá lesið hann...nema þá að hún hafi náð að stauta sig í gegnum hann eftir að hann var þýddur af útlensku í fyrradag.

Steingrímur tekur alla holskefluna sjálfviljugur í smettið af því hann heldur að hann sé búinn nægum persónutöfrum til að selja viðbjóðinn og kaupa sjálfum sér frið næstu sjö árin. Hann hélt að fólkið sem tók undir með honum öll árin sem hann gagnrýndi ólýðræðislegan yfirgang fyrri ríkisstjórna myndi styðja hann núna þegar hann lætur skoltana ganga í þveröfugum tilgangi.

Fyrst þegar Steingrímur tilkynnti um undirskrift Icesave samnings hélt hann að hann fengi þingmenn til að undirrita hann óséðan. Honum fannst það auk þess eðlilegar aðfarir. Því næst hélt hann að honum nægði að sýna samninginn til að allir féllu í stafi. Þegar það virkaði ekki heldur, hélt hann að þetta hlyti að smella ef hann sýndi fylgiskjölin líka. Flest þeirra allavega...þessi sem eru ekki viðkvæm.

En ekki er allt að virka eins og skyldi því eins og staðan er, eru 60% landsmanna á móti, og 19% fylgjandi. Í boltaleik væri sú staða kölluð rúst.

Margir vorkenna Steingrími þessa dagana. Tala um að hlutskipti hans sé ekki öfundsvert og að þrifin séu svo erfið. Mest barmar hann sér þó sjálfur undan þessu öllu...og undir öðrum kringumstæðum hefði ég mögulega fengist til að vorkenna honum smá. En fyrir Íslending er bara eitthvað öfugsnúið við að leyfa rauðhærðum manni að hneppa sig í þrældóm.

Steingrími er að sjálfsögðu ekki nokkur vorkun. Hann er nákvæmlega þar sem hann hefur verið að reyna að komast síðan ég var í barnaskóla. Með rauðbirkið rassgatið í dúnmjúkum ráðherrastól og megnið af atvinnulífi landsins í sinni kommúnísku krumlu. Icesave samningarnir áttu að tryggja honum frið til að halda sér þar, en sem betur fer virðist tvísýnt um það.

Þrifin koma ekki í hans hlut, heldur okkar. Það verðum við sem munum þurfa að strita næstu þrjátíu árin til að reyna að borga Icesave skuldirnar á meðan hann les yfir okkur úr stjórnarráðinu...eða sendir okkur kvislingakveðjur frá Lillehammer.

Getur svo einhver sagt mér hvað það er sem Jóhanna á að hafa gert svona merkilegt? Hvaða snjöllu hugmyndir hafa komið frá henni í gegnum tíðina? Hvaða þrekvirki hefur hún unnið? Hvað skilur hún? Hvað veit hún? Ég hlustaði á hálfa ræðu með henni í þinginu í dag og mér leiddist svo mónótónískt þusið í henni að ég grét. Og ég er ekki einu sinni með tárakirtla! Hún myndi ekki einu sinni ná að halda uppi stuðinu á elliheimili á eyjunni Lesbos!

Hvað í fjandanum er hún að gera í forsætisráðuneytinu skrifandi mig fyrir nauðungarsamningum sem hún hefur ekki einu sinni lesið sjálf?

Þegar Eygló Harðardóttir tók til máls á fundinum og benti á skjalfest dæmi þess að Jóhanna hefði ekki gripsvit á efnisatriðum undirritaðs samningsins æstist Steingrímur allur upp, sveiflaði fingrinum ótt og títt, og skammaði Eygló fyrir þau ódrengilegheit að "tala um manneskju sem ekki væri á staðnum til að verja sig".

Lýðræðisvitund Steingríms er semsagt svo skörp að hann umber ekki tal um orð og getu forsætisráðherra landsins nema hún sé í sama herbergi.

Fjölmiðlar fóru svo enn og aftur á kostum þegar Kastljósið klippti á afhjúpanir Eyglóar á þessu vítaverða getuleysi forsætisráðherrans til að vinda sér yfir í langa og áríðandi umfjöllun um falsaðar Ísfólks bækur.

Annað merkilegt sem kom fram á fundinum var að útreikningar ríkisstjórnarinnar um hvernig ætti að borga Icesave lánið voru ekki til þegar skrifað var undir. Pallborðsmeðlimur frá Indefence spurði þrálátlega hvar útreikningarnir væru og náði loks að kreista svar úr dauðyflislegum aðstoðarsveini Steingríms, Indriða H. Þorlákssyni. Indriði, sem lítur út eins og teikning eftir Brian Pilkington, muldraði í átt að fundargestum að útreikningarnir væru rétt á að detta í hús núna. Ástæðan? Jú, það tekur svo langan tíma að gera svona útreikninga. Á meðan gat hinn síkáti Svavar Gestsson hinsvegar ekki beðið með að klára samninganaviðræðurnar enda leiðinlegt að hafa svona drasl hangandi yfir sér eins og við öll þekkjum.

Um daginn varð heilmikið fjölmiðlafár vegna þess að dóttir Svavars, umhverfisráðherrann, datt á hausinn við hjólreiðar og fékk kúlu á hausinn. Hún getur huggað sig við það að vera ekki lengur það vitlausasta sem Svavar hefur áorkað á sinni ævi.

"Af spunanum skulið þér þekkja þá" sagði skáldið. Ok, ég var að skálda þetta núna. En þetta er dagsatt! Sá sem beitir spunanum hefur rangt fyrir sér.

Á fundinum komu öll sterk rök frá andstæðingum Icesave, en spuninn og útúrsnúningarnir úr búðum fylgismanna. Steingrímur eyddi mestum parti frummælandaræðu sinnar í heljarinnar sögulexíu þar sem hann þuldi löngu opinbera atburðarrás Icesave málsins í smáatriðum, alla leið frá undirritun EES - til dagsins í dag. Með þessu vildi hann freista þess að sannfæra okkur um skort okkar á valkostum í dag. Minnisblöð, símtöl og óheppileg ummæli forvera hans áttu að hafa bundið hendur þings og þjóðar sem værum við heiðursgestir í svallveislu í Byrginu.

Stóra holan í þessu annars langdregna og leiðinlega plani var að 99% af öllu sem hann þuldi uppi vissum við allt um fyrir kosningar. Og hann líka. Þó gerði hann sér að góðu að nota þá þessa sömu punkta til að þenja sig yfir vanköntum Icesave og illsku IMF og breta. Hvað breyttist í millitíðinni annað en að Steingrímur fékk völdin? Ekkert.

Ósvífnasti spuninn kom þó fram í lokin þegar Steingrímur hélt krepptum hnefa á lofti og hvatti okkur til að "berjast saman í stað þess að gefast upp!". Maginn í mér hefði losað sig við kvöldmatinn með látum hefði ég ekki verið löngu dauður að innan á þessum tímapunkti í ræðunni.

Persónulega vil ég frekar berjast við Steingrím núna en berjast við að borga skuldir glæpamanna það sem ég á eftir ólifað.

Mætum öll á Austurvöll á morgun kl 15:00!!