Fólki finnst gaman að sveiflast. Ýmist til vinstri eða hægri. Í hvora áttina fólk sveiflast hverju sinni fer allt eftir því hvaða fífl klúðraði málunum seinast. Þegar vinstri menn skella á verðtryggingu svo allir missa húsin sín sveiflast fólk til hægri. Þegar hægri menn leyfa bankastjórum að rústa landinu sveiflast fólk aftur til vinstri.
Fólki virðist ómögulegt að hata einn hóp af atvinnustjórnmálamönnum nema þá að elska annan að minnsta kosti jafn mikið á móti. Fólk þreytist ekki á að skoppa milli sjálfskipaðra valkosta í leit að lausnum. Ef einn flokkur stenst ekki væntingar, þá hlýtur lausnin að liggja hjá þeim næsta. Ef hægri pakkinn virkar ekki þá hlýtur vinstri pakkinn að hafa svörin. Og ef ekki, þá má alltaf prófa hægri pakkann aftur eftir nokkur ár!
Þetta kerfi minnir mig alltaf á spurninguna úr sjö ára bekk,"Hvort myndirðu borða kúk eða drekka piss ef þú YRÐIR að velja". Allir sem hafa snefil af sjálfsvirðingu svara þeirri spurningu með vandlætingarfullum löðrungi í hvert skipti.
Sannleikurinn er auðvitað sá að enginn af þessum smjaðrandi, meðalgreindu, tækifærissinnum á skilið eitt einasta atkvæði frá neinum. Réttast væri að þeir stæðu einmana uppi á kassa einhversstaðar, í ljótu ímyndafræðilega völdu jakkafötunum og drögtunum sínum, og gögguðu upp í vindinn þar sem enginn þyrfti að heyra í þeim. En því miður hefur sú hugmynd verið rækilega markaðssett að það sé í alvörunni mikilvægt að mæta í kjörklefa á fjögurra ára fresti og velja einn af fjórum fyrirfram samsettum hópum til að ljúga að sér næstu árin. Þessvegna sitja allir límdir við kassann þegar frambjóðendum er raðað upp til að sýna fimi sína í undanbrögðum. Og þessvegna mæta allir á kjördag og kjósa sinn uppáhalds valdasjúkling. Eins og það skipti einhverju máli.
Flokkapólitíkin er eins og amerískt wrestling og kjósendur eru eins og tólf ára strákurinn úti í sal sem trúir ennþá að þetta sé ekta. Atvinnupólitíkusarnir eru alltaf rosalega ósammála þeim sem eru í hinum flokknum en eiga samt mikið meira sameiginlegt hvor með öðrum en öllum hinum sem eru ekki inni í hringnum með þeim. Alveg sama hversu harkalega þeir rífast, þá eru sameiginlegu hagsmunirnir öllum deilumálum yfirsterkari. Því hressilegri sem rifrildin eru, þeim mun meiri áhorf fá þeir. Sameiginlegir hagsmunirnir eru að við höldum áfram að veita þeim athygli, trúa á kerfið eins og það er, og kjósa einhverja af þeim á fjögurra ára fresti til að vera aðal. Auðvitað vilja þeir allir fá fleiri atkvæði en hinir en það er samt aukaatriði. Aðalatriðið er að halda leikritinu gangandi. Það er hvort eð er lítið mál að fá vel launað og rólegt innidjobb út kjörtímabilið ef menn komst ekki að í eitt og eitt skipti.
Sjálfur sveifla ég mér ekki á eftir stjórnmálamönnum lengur. Í mesta lagi væri ég til í að sveifla fætinum af afli í punginn á þeim (eða þar sem pungurinn væri staðsettur ef ekki væri fyrir fléttulista). Ég held ekki með neinum og get verið sammála hverjum sem mér sýnist svo lengi sem hann hefur rétt fyrir sér eins og ég. Svo get ég verið heima á nærbuxunum að leika mér í tölvuleik á meðan aðrir herða bindi um háls og skunda á kjörstað til að velja skásta lygarann.
Nú um stundir halda rosalega margir að Jóhanna Sigurðardóttir sé hæfur leiðtogi af því að Geir var vanhæfur luri. Ég vil endilega færa ykkur smá fréttir. Jóhanna er vanhæf líka. Kannski ekki endilega af nákvæmlega sömu ástæðum og Geir, en vanhæf engu að síður. Hún er fælin og óákveðin og virðist ekki skilja margt ofan í kjölinn miðað við fátæklegu frasana sem koma frá henni þá sjaldan sem hún hefur tíma til að taka sér pásu frá því að gera ekki neitt og tjá sig. Hún er heldur ekki með jafn mikið bein í nefinu og hún heldur og var næstum farin að skæla um daginn þegar einhver barnungur fréttamaður spurði hana um eldgamlan ólöglegan brottrektsur á einhverju pólitísku smáseiði sem öllum var skítsama um. Vinstra fólk er hungrað í leiðtoga en Jóhanna er álíka mikill leiðtogi og læmingi með kvíðaröskun. Margir segja svo að ekkert af þessu skipti máli vegna þess að "hún sé með hjartað á réttum stað" hvað sem það nú þýðir. Aðallega sýnist mér hún vera með hjartað í buxunum.
Svo hljómar hún eins og gufuketill. Gufuketill sem getur blásið samfleytt í tíu tíma. Ég ætla að setja litla mynd af Jóhönnu á Mute takkan á fjarstýringunni minni.
Steingrímur Joð er svo önnur fígúra sem margir eiga enn eftir að sjá í gegn um. Hann myndi örugglega komast á pall í Morfís ef hann væri ekki eldgamall, en hann hefur aldrei gert nokkurn skapaðan hlut af viti sem neinn getur bent á. Og það þrátt fyrir krónískan gorgeirinn. Lofaði stórkostlegri lendingu í Icesave málinu en dró svo allt í land án þess að nokkur nennti að ganga á eftir honum með það. Vildi reka IMF úr landi nokkrum dögum áður en hann varð óvænt fjármálaráðherra en hætti allt í einu að vilja rugga bátnum. Skar hvali í tætlur áður en það datt úr tísku en býsnast nú yfir hvalveiðum af hliðarlínunni án þess þó að gera neitt í málinu. Lét hvína í sér yfir eftirlaunalögunum og fagnaði afnámi þeirra, en lét sér ekki leiðast að þiggja fimmtán miljónirnar sem hann græddi aukalega sem formaður stjórnmálaflokks vegna sömu laga. Barðist gegn bjórnum á þeim forsendum að bjórinn myndi steypa æskunni til glötunar en splæsti svo bjór á Hnakkus á barnum fyrir nokkrum árum, skeytingalaus um mögulegar afleiðingar örlætis síns. Ég kýs þig aldrei aftur Dengsi, en takk fyrir bjórinn samt! Hann drap mig ekki í þetta skiptið.
Össur Skarphéðinsson er ráðgáta. Ég skil aldrei af hverju hann fær að vera með. Ég gæti skrifað um hann bók en ég held að hann sé með auka litning og það er ljótt að gera grín að fólki með auka litning.
Öþþuð blóm jáááá!!
Dagur B. Eggertsson og Árni Páll eru innihaldslausari en bloggið hennar Ásdísar Ránar. Frasafrussandi smjörkúkar sem myndu draga niður meðalgreindina á árshátíð FM 95.7. Árni er svo tanaður að Yaphet Kotto lítur út eins og Jóhanna Guðrún við hliðina á honum og Dagur er svo kynferðislega krullaður að hann lætur Rod Stewart líta út eins og Ómar Ragnarsson. Ef tanið hans Árna og greiðslan hans Dags myndu fara í slag þá yrðu það endalok mannkyns. Báðir eru með útpældari handahreyfingar en kung fú meistari. Og eru álíka gagnslausir.
Árni Báll Eggertsson, hið mannlega svarthol
Kolbrún Halldórs veit hvað öllum er fyrir bestu. Kolbrún vill banna mér að boxa af því einhver 14 ára ræfill af suðurnesjum sem æfir box lamdi skólafélaga sinn í skólanum. Þegar ég var í gagnfræðiskóla voru alvarlegar líkamsárásir daglegt brauð þrátt fyrir boxbann og ég man ekki eftir að Kolbrún hafi oft mætt til að draga bólugrafna tíunda bekkjar slánana ofan af mér. Ég myndi boxa tólf lotur við Tyson með báðar hendur bundnar fyrir aftan bak og kjúklingafitu á eyrunum áður en ég kysi Kolbrúnu á þing.
Jón Bjarnason er ævaforn tuðandi bóndatarður sem predikar það að "liðið fyrir sunnan" beri sameiginlega ábyrgð á gjörðum nokkurra tuga bankamanna. Tákngervingur óréttláts kjördæmakerfis sem gæti ekki unnið húsfélagskosningu nema hugsanlega ef hann sæti einn að íbúalistanum.
Ef ég á eftir að drulla yfir einhvern sem heldur að hann skipti máli, endilega látið mig vita. Og munið að vera heima á nærbuxunum á kjördag eins og ég.
