Hnakkus

Umræðan um fléttulista og kynjakvóta gleður mitt litla hjarta óskaplega. Með þessarri mikilvægu umræðu er verið að ryðja leiðina að veröld fullkomins réttlætis. Veröld þar sem kynfæri, hörundslitur, hæð eða persónuleiki skipta ekki lengur nokkru einasta máli. Veröld þar sem hægbreytilegum orsakasamhengjum hefur verið sópað burt í skiptum fyrir köntótt réttlæti. Veröld hinna fullkomnu stöplarita.

Sumir skilja ekki mikið í þessarri umræðu og vilja meina að flokkalistar séu óréttlátir til að byrja með, að fleiri þættir en kynið eitt skipti máli þegar valið sé milli einstaklinga, eða jafnvel að það sé óþarfa orkusóun að eltast við að koma á fullkomnu réttlæti milli 6 milljarða eigingjarnra mannapa af 200 þjóðernum, sem þeytast um alheiminn á sæmilega heimilislegum grjóthnullungi.

En slíkt bölsýnisblaður hugnast mér ekki. Ég gleðst yfir því að sjá handvirkar jöfnunaraðgerðir byggðar á meðaltölum og útvöldum áherslum. 

Næsta brýna réttlætismál er mér einmitt afar hugleikið og það er hæðarmismunun.

Samkvæmt viðamiklum rannsóknum hefur verið sannað að launatekjur og félagsleg áhrif karlmanna á fullorðinsárum ráðist ekki síst af hæð þeirra. Að vísu er þetta ekki vegna þess að kjarasamingar raði karlmönnum í launaflokka eftir sentimetrafjölda eða vegna þess að meðvitaðar ákvarðanir séu stöðugt teknar gegn þeim pervisnu meðal vor. Engar sannanir hafa heldur fundist fyrir leynilegu alheimssamsæri slöttólfa gegn passlegu fólki og þó hef ég ekki eytt litlum tíma í rannsóknir og óhefðbundnar yfirheyrsluaðferðir í gegnum tíðina.

Ástæðan sem vísindamenn hafa einangrað sem aðalorsök þessa hroðalega misréttis gegn okkur sem jarðbundnari erum, er helst sú að oftar en ekki móti karlmenn í hóflegum hlutföllum með sér lágt sjálfsálit gagnvart sundurteygðum meðbræðrum sínum. Eftir að eyða unglingsárunum í að horfa upp í nasirnar á hrokafullum bekkjarfélögunum er sá lágfætti orðinn svo niðurbrotinn að hann gerir minni kröfur til umhverfis síns en gálgatimbrið í kringum hann. Þegar Langintes heldur út í heiminn og stikar stórstígur milli vinnuveitenda með svimandi háar launakröfur í farteskinu telur sá stutti sig stálheppinn að fá að kjaga um með strollur af bónuskerrum á skítugu bílaplani fyrir strípaðan Dagsbrúnartaxta.

Að þessu leyti er meðalstubburinn í nákvæmlega sömu sporum gagnvart meðaldrjólanum og meðalkonan gagnvart meðalkarlmanninum.

Nú á tímum handvirks réttlætis og sértækra aðgerða hlýtur að vera lag að brjóta þetta óréttlæti á bak aftur. En hvað er til ráða kæru lágbræður? Sumir segja að best væri að skoða rót vandans og athuga hvort hægt sé með tíð og tíma að vinna bug á ranghugmyndum drengja á mótunaraldri um víðtæka kosti þess að reka sig stanslaust upp undir. Reyna kannski að rækta sjálfstraust þeirra þannig að þeir trani sér frekar fram en þeir gera í dag (eða brjóta horrenglurnar niður með linnulausum opinberum áróðri). En hver nennir því. Það gæti tekið tíma og þolinmæði og hver hefur þolinmæði fyrir einhverjum slánapungum sem hrifsa öll lífsins gæði úr höndum lágþýðunnar!

Nei, dvergakvóti er svarið!

Það þarf tafarlaust og án mikillar umhugsunar að setja lög sem skylda stjórnir fjármálafyrirtækja til að virða meðalhæð í landinu. Venjuleg fyrirtæki og störf skipta ekki máli af því þau eru leiðinleg…en stjórnir fyrirtækja sem borga óvenjulega há laun skulu vera nákvæmlega meðalháar. Hvort fyrirtæki leysa þessa þraut með því að skipa lágvaxið fólk til jafns við hávaxið, eða hvort þau ráða einn fótalausan frumdverg til að húrra niður meðaltalinu verður að vera þeirra mál. Svo lengi sem meðalhæð er náð, sigrar réttlætið.

Næsta skref verður svo að bæta inn í jöfnuna fleiri hópum bældra utangarðsmanna og tryggja á endanum jafna dreifingu allra flokkanlegra útlitseinkenna og kennda í gegnum öll æðstu lög samfélagsins. Veröld morgundagsins verður veröld þar sem stamandi, rauðhærðir, tvíkynhneigðir, daufblindir, nýbúar af öllum trúarbrögðum vaða í sjálfstrausti og peningum upp að meðalháum hnjám í skjóli jafnréttisráða.

Trúfelsiskafli stjórnarskrárinnar er rusl og þarf að hverfa eins og hann leggur sig þegar stjórnarskráin verður tekin í gegn. Trúfrelsisklausur í stjórnarskrám verða til þess að allra handa hjarðhugar fara að halda að öðrum finnist ættleiddar ranghugmyndir þeirra um lífið og tilveruna merkilegar. 

Jón Ásgeir er mesta grenjuskjóða á Íslandi. Ég hef aldrei vitað nokkurn mann gráta skuldir af jafn mikilli innlifun. Lítið barn myndi ekki gráta svona mikið hjá flogaveikum tannlækni í miðjum jarðskjálfta.

Því meira sem Jón Ásgeir ræpar í eigið möllett, þeim mun meira grætur hann og heldur augljóslega að í veröldinni finnist fólk sem er ekki drullusama um hans fjárhagslegu sjálfskaparvíti. Venjulegt fólk, sem vinnur í heilt ár til að afla svipaðra upphæða og Jón Ásgeir og félagar gætu splundrað í flórídanskar hórur á einu kvöldi, vorkennir Jóni og möllettinu hans ekki neitt þó hann hafi asnast til að glutra niður þúsund milljarða viðskiptaveldi af því hann er gráðugur plebbi. Enn síður missir venjulegt fólk svefn yfir því að sveittar breskar útgáfur af Jóni Ásgeiri eignist skuldirnar hans og borgi jafnvel af þeim framvegis - ólíkt honum. Jón Ásgeir er að verða uppiskroppa með lýðskrumstrix ef hann heldur að við fyllumst örvæntingu yfir því að Philip Green eignist einhverjar skuldsettar búllur í Bretlandi fyrir slikk. Nógu góður þótti Green til að kaupa allt draslið fyrir smápeninga þegar Jón Ásgeir sendi hann á fund viðskiptaráðherrans fyrrverandi til að leppa fyrir sig. Verra er þegar Green ætlar að halda góssinu og skilja Jón Ásgeir út undan. Þá fara tárin að flæða hjá litlum kút.

Ég viðurkenni alveg að það væri ekkert slæmt að geta keypt mitt eigið íbúðarlán af Íbúðalánasjóði fyrir 5% af heildarupphæðinni en ég ætla ekki að liggja beljandi á gólfinu þó ég megi það ekki og ég held ég myndi örugglega ekki skrækja af sjálfsvorkunn hefði ég keypt mér villu á Arnarnesinu á 100% lánum og sýsli væri að bera mig út fyrir að borga aldrei krónu af kvikindinu.

En...þetta er alls ekki alslæmt. Harmakvein Jóns eru talsvert skemmtilegra fréttaefni en áralöng síbylja um kaup hans á hinu og þessu. Það er bara óskandi að hann sé endanlega kominn á hausinn og kaupi aldrei framar neitt sem ratar í fréttir. Og allir sem hafa einhvern tíma stungið lúkunni ofan í rotnandi grænmetisgums í flúorlýstri Bónusverslun hljóta að fá einn stífan við að hlýða á kjökrið vella upp úr stuttum hálsi úfna milljarðarmæringsins fyrrverandi. Ég er að fíla það allavega.

Það sem ég er aftur á móti ekki að fíla er að heyra búðarloku rugla einhverju jafn leiðinlegu og greiðslustöðvun við eitthvað jafn skemmtilegt og pungspark. Ég játa á mig fávísi um smáatriði greiðslustöðvunarferlisins en mér heyrist Jón vita enn minna um pungsparksferlið fyrst honum tekst að þvæla þessu tvennu saman.

En nú er um að gera að hugsa í lausnum.

Ég legg til að ég og Jón hittumst og skiptumst á þekkingu. Ég lofa að hlusta á hann skæla um greiðslustöðvanir í smá stund og í staðinn skal ég gulltryggja að hann skríði burt fyllilega upplýstur um muninn á bókhaldsleiðindum og þéttingsföstu pungsparki.

Ok, ég vissi að það væri komin lesbía í forsætisráðuneytið og túrhaus í fjármálaráðuneytið...en núna situr nýja dómsmálakvensan í Kastljósinu og talar um einhvern "sérstakan" saksóknara og hversu mikla sérfræðiaðstoð hann komi til með að þurfa.

Er þetta ekki orðið ágætt?