Hjátrúarbragðafræði
Kristinfræði heitir reyndar "kristnfræði, siðfræði og trúarbragðafræði" núna svo að aðdáendum trúarbragðafræði virðist hafa orðið að ósk sinni að hluta án þess þó að taka eftir því miðað við hversu oft ég þarf að hlusta á einhvern segja mér að trúarbragðafræðsla væri þokkalega málið.
"Ég vil fræðslu um öll trúarbrögð svo að í staðinn fyrir að þurfa að læra um eitt úrelt og heimskulegt hjátrúarkerfi þurfi börnin mín að sóa æsku sinni í að læra um þau öll!! lol!"
Þetta þarf ég að hlusta á reglulega hvar sem ég kem. Það er ekki furða að ég sé reiður og svartsýnn að eðlisfari.
Margir eru að vísu búnir að átta sig á því nú til dags að kristinfræðikennsla í skólum er fornaldarsteypa og fánýti, sérstaklega í opinberu skólakerfi með miðstýrða námsskrá. Flestir eru samt ekki að fatta kjarna málsins eða þora ekki að fara fram á alvöru umbætur. Þeir viðurkenna að það sé tímaskekkja að leggja heilt fag undir utanbókarlærdóm upp úr biblíusögunum og þeir viðurkenna líka að illa dulið kristið trúboð eigi ekki heima í barnaskólum. En í staðinn fyrir að draga rökréttustu ákvörðunina í stöðunni og henda kristinfræðinni bara út um gluggann er gripið til ruglingslegrar málamiðlunar og heimtað að hið opinbera taki að sér að kynna allar heimsins ranghugmyndir fyrir ungviðinu á kerfusbundinn hátt.
Ég skal koma með villta hugmynd hérna. Hvernig væri að hætta alveg að eyða verðmætum tíma og skattpeningum í að kenna börnum gamlar flökkusögur og kenna þeim eitthvað praktískt í staðinn? Hvernig væri að hætta að gera trúarbrögðum hærra undir höfði en öðrum hugmyndum manna um heiminn?
Það er alveg nóg að renna í gegnum helstu óra forfeðra okkar í mannkynssögutímum og skoða hvaða áhrif þeir höfðu á söguna. Það þarf ekkert sér fag undir stök trúarbrögð né undir einhvern fjölmenningarlega umburðarlyndan hjátrúarkokteil. Það er andskotans nóg af mikilvægara efni sem er hægt að kenna krökkum. Til dæmis væri hægt að fræða þau um vísindaleg vinnubrögð, efahyggju og sjálfstæða hugsun svo verði ekki trúarbrögðum að bráð og endi sem kristnifræðikennarar eða eitthvað þaðan af verra.
Væl og málamiðlanir eru fyrir aumingja. Ef ég væri menntamálaráðherra þá myndi ég útrýma kristnifræði með einu karlmannlegu pennastriki án þess að eyða einni sekúndu í að hugsa mig um. Svo myndi ég bara fara úr að ofan og berja alla sem væru með eitthvað múður yfir því.
Ég yrði frábær menntamálaráðherra.
Sniðug pæling.
En ég held að niðurstaða þín sé röng. Ég held það megi fullyrða að trúarbrögðin séu eins og pylsa í brauði. Sitthvorumegin við hana eru ástríðutrúmenn eða trúleysingjar (brauðið) en holdamesti hlutinn er ástríðulaus fitukleprinn í miðjunni (pylsan). Snertifletir þeirra ástríðufullu og ástíðulausu eru sósur og sull.
Ég held að ástríðutrúleysingjar séu að jafnaði álíka vel að sér um trúarbrögðin og ástríðutrúmenn – og að báðir hópar standi hálfvolgu trúmönnum (sem fermdust upp á faðirvorið eða trúa á gott afl í heiminum) miklu framar, a.m.k. þekkingarlega.
Ég held að allir hafi gott af trúarbragðafræðslu og sem allra mest af henni. Þú byggir fílabeinsturn um börnin þín ef þú heldur trúarbrögðum frá þeim eða afskrifar þau sem fornfálegar draugasögur. Svona álíka gáfulegt og að reyna að útrýma nauðgunum með því að halda öllum upplýsingum um kynlíf frá börnum og unglingum.
Trú er eitthvað sem trúleysinginn kemst yfir – en ekki framhjá.
Trúleysi byggt á fáfræði er einskis nýtt. Trúfrelsi sem herðist á steðja samfélags þar sem trú er iðkuð er verðmæt því hún byggir á lífsstefnu og upplýsingu.
Posted by
Ragnar Þór Pétursson |
20 september, 2009 19:49
Ég er ekki að leggja til að þekkingu um trúarbrögð verði á einhvern hátt markvisst haldið frá börnum. Frekar að ekki sé verið að taka á sig krók til að kenna um þau framyfir annað. Að þeim sé ekki alltaf gert það hátt undir höfði að þau verðskuldi alla þessa orku og athygli. Sérfög og hvaðeina.
Upprunalega var kristinfræði náttúrulega bara sunnudagaskóli í skólanum. Hrein innræting. Það eru flestir sammála um að það sé óviðeigandi svo hvaðan reis þörfin fyrir að breyta óþarfanum í eitthvað annað?
Trúarbrögðin sjálf eru fornfálegar draugasögur. En saga þeirra er auðvitað fróðleg og á skilin sinn sess í mannkynssögukennslu.
Posted by
Hnakkus |
20 september, 2009 20:20
Trúarbrögð eru rándýr hugmyndaflórunnar (-fánunnar?). Ekki gleyma því þótt fábrotið vistkerfi Íslands hafi leitt til þess að helsta rándýrið sé álíka ógnvekjandi og bitlaus fress með þvagsýrugigt. Hættulegri eintök eru komin til landsins og þeim fjölgar. Og þau geta auðveldlega vaxið.
Það þarf að vernda börn gegn þeim. Það verður ekki gert með því að hunsa þau (eins og Ragnar bendir réttilega á). Heimspekikennsla fyrir börn á ungaaldri þar sem helstu trúarbrögð heimsins eru tekin fyrir eru besti kosturinn sem mér dettur í hug, með svipaða útfærslu í sögu sem styrkingu.
Því miður hefur mér sýnst að trúarbragðafræði og kennsla um trúarbrögð í samfélagsfræði minna um mjög á þá mynd sem Hnakkus dregur upp að ofan. Borin er virðing fyrir hugmyndum trúarbragða af einhverri ástæðu sem aldrei er tilgreind.
Niðurfelling trúarbragðafræðikennslu án þess að annað komi í stað fyrir það finnst mér varasamt skref.
Posted by
gös |
20 september, 2009 22:30
Já kannski að útrýma kritnifræði en koma með trúarbragðarfræði í staðinn. Ég held að það væri frekar vit í því að koma því í kollinn á krökkunum að það er meira í boði en bara kristni og að fólk hafi val um hvort það trúi á guð, alla, búdda eða abba eða hvað það nú heitir allt eða þá að það hafi val um að trúa ekki neitt. Þegar ég var látinn ásamt fleirum í kristnifræði þá var því komið í heilann á okkur að það yrði að trúa og annað væri ekki í boði. Svo er nú það. Nú ef þú ert svo ósammála þessu þá er þér velkomið að líta hingað heim, ber að ofan og reyna að berja mig. við getum svo fengið okkur kaffi og með því eftir að glímunni er lokið.
Posted by
spritti |
20 september, 2009 23:16
Ég styð tillögu þína um að menntamálaráðherra fari úr að ofan.
Posted by
Sindri |
21 september, 2009 12:29