Hnakkus

Ég sá í blöðunum eftir að ég kom heim að einhver hneykslisumræða hafði átt sér stað um sífellt betlið í Omega mönnum. Þeir eiga auðvitað skilið að fá á baukinn fyrir lygarnar og ruglið en það var ekki það sem vakti athygli mína. Það sem vakti athygli voru ummæli Hjálmars Árnasonar Dómkirkjuprests sem sagði þessa sífelldu fjárplógsstarfssemi Omega manna vera ástæðuna fyrir því að fólk vildi hafa þjóðkirkju.

Hvaðan Hjálmar hefur þessar víðtæku upplýsingar um vilja almennings er erfitt að segja en líklega er hann mest að tala um sinn eigin vilja og yfirfæra hann á almenning til að gefa honum aukið vægi eins og menn gera gjarnan, meðvitað og ómeðvitað. Það vill nefnilega þannig til að samkvæmt skattstjóra er Hjálmar þessi með milljón á mánuði í laun úr ríkissjóði fyrir að vera opinber jarðneskur umboðsmaður sama ofurdraugs og þeir Omega menn þykjast selja aðgang að. Þessa milljón fær hann án þess að ég sem skattgreiðandi hafi nokkuð val um að neita honum um mitt framlag. Ef Omega menn hafa samband við mig hef ég allavega þann valkost að segja þeim að fokka sér.

Af tvennu illu, má ég heldur biðja um betlara en þjófa.

Mikið öfunda ég ykkur núna. Að opna síðuna mína og sjá nýja færslu eftir rúmlega þriggja vikna þurrk hlýtur að vera ólýsanleg tilfinning. Ég veit að vissu leyti hvernig þetta virkar því ég les reglulega gömlu skrifin mín þegar ég er hættur að muna eftir að hafa skrifað þau og ég get vottað fyrir að ég er geðveikt skemmtilegur! Þannig fæ ég að það besta af öllu. Ég fæ að vera næstbesti bloggari í heimi með öllum glamúrnum sem því fylgir, og ég fæ samt að njóta eigin skrifa á sama hátt og þeir sem eru ekki ég. Reyndar þarf ég alltaf að bíða í hálft ár svo þetta er pínu eins og að bíða eftir að mynd komi á vídeó af því maður tímir ekki að borga í bíó. Ég er samt mjög feginn að ég er ég. Ef ég væri ekki ég þá væri ég einn af ykkur og það væri frekar glatað. No offence.

Margir velta því eflaust fyrir sér hvar ég hafi verið á meðan ég var ekki hérna að gefa ykkur ástæðu til að fara fram úr á morgnana. Síðustu þrjár vikur var ég að keyra um Bandaríkin og skoða mig um. Leigður var eðalvagn og hann keyrður eina 6800 kílómetra á þremur vikum. Í Bandaríkjunum er allt stórt og bílaleigubílarnir líka. Að leigja þennan bíl hjá Avis í Bandaríkjunum með ótakmarkaðri keyrslu í þrjár vikur kostaði 69 þúsund krónur. Til gamans má geta að Toyta Avensis (sem kæmist líklega fyrir í skottinu á þessu skrýmsli) með 100 kílómetra keyrslu á dag kostar um 170 þúsund í þrjár vikur hjá Avis á Íslandi. Ísland er svo fáránlega dýrt í samanburði við Bandaríkin að samkvæmt mínum útreikningum er ódýrara að búa á hótelum og borða á veitingastöðum í bandaríkjunum en að búa í íbúð í Reykjavík og versla í matinn í Bónus. Það liggur við að maður spari pening á að fara þangað í frí.


Ég fór um miðvesturríkin frá Minneapolis og alla leið til vesturstrandarinnar þar sem ég heiðraði íbúa kyrrahafsstrandarinnar með nærveru minni. Á leiðinni sá ég margt skemmtilegt. Þar á meðal var Kornhöllin í bænum Mitchell í Suður Dakota. Ástæðan fyrir því að ég varð að sjá höllina var sú að auglýsingar um hana voru á skiltum með 500 metra millibili meðfram þjóðveginum í allavega 300 kílómetra áður en komið var til Mitchell. Slagorð eins og..."Ears to you!"...og..."We're all ears!" voru einfaldlega ómótstæðileg. Árlega skreyta bæjarbúar kornhöllina með kornstönglum og halda hátíð í tilefni þess. Starfsfólk gekk um klætt eins og maískólfar og minjagripir úr korni voru til sölu í tonnatali. Einstaklega gefandi og merkilegt allt saman. Ég hef skoðað margar hallir, meðal annars vetrarhöllina í Pétursborg og ég get með góðri samvisku sagt að engin þeirra jafnast á við heimsins einu kornhöll. Ætli Korntoppurinn viti af kornhöllinni? Hann gæti hæglega gert tilkall til krúnunnar og flutt inn.


Höll úr korni. Kornhöll!

Auglýsingar fyrir kornhöllina voru ekki einu auglýsingaskiltin sem stóðu í vegakantinum. Mörg skilti töluðu um ást Jesú á mannkyni og voru sum skemmtilegar staðsett en önnur...


Kristur og klám - tvær af heitustu söluvörum Bandaríkjanna

Skilti sem löstuðu fóstureyðingar mátti einnig sjá út um allt í öllum fylkjum sem við fórum í og greinilegt að andstæðingar þeirra eru fjársterkir og margir.


Í Bandaríkjunum þykir flott að vera tanaður á bumbunni

Suma daga keyrði maður meira en aðra. Á leiðinni yfir gresjur Suður Dakota var ekki margt að sjá og þá var gott að geta blaðað í tímaritinu Country singles sem fékkst á öllum helstu trukkastoppum. Einmana sálir geta nálgast eintak hjá mér.



Stundum vildi ég óska að ég væri kona á hjólum. Eða fangi með mynd.

Ég vil þó ekki láta hljóma eins og þessi ferð hafi verið þriggja vikna stúdía á lágmenningu og hvítu rusli. Það væri fjarri sannleikanum. Ég sá margt og mikið merkilegt. Þjóðgarða, hvirfilbyli, söfn (sem voru ekki úr korni), villidýr af öllum gerðum, baðstrendur, fjöll, gresjur, eyðimerkur og fleira og fleira.

Maturinn er jafn stórbrotin og náttúran. Allavega skammtarnir. Fyrstu dagana svaf ég slitrótt og dreymdi skrýtna drauma vegna þess að ég var haldinn þeirri grillu að maður ætti að klára af disknum sínum á bandarískum veitingastöðum. Það er hinsvegar ekki ætlast til þess sem betur fer og fyrir vikið kom ég ekki heim með sjúkraflugi. Ef maður fékk sér forrétt þá var maður oftast saddur með hálfan forrétt fyrir framan sig áður en kom að aðalréttinum. Rauðvínsflaska kostar gjarnan svipað mikið á veitingastað þarna og hún kostar í ríkinu hér heima svo ég átti að minnsta kosti ekki í erfiðleikum með að skola öllum matnum niður.

Ég komst líka að því að bandaríkjamenn eru almennilegasta fólk í heimi. Það kom svosem ekkert á óvart en það var gaman að sjá hvað almennilegheit eru almenn þarna. Fólk er nánast undantekningalaust hjálpsamt og opið og kaupmenn okra ekki á manni jafnvel þegar maður er úti í miðri eyðimörk þar sem eru 150 mílur í næstu sjoppu. Það er meira en hægt er að segja um íslenska kollega þeirra allavega. Ég mæli eindregið með svona ferðalagi. Það er merkilega einfalt og ódýrt miðað við umfang og magn upplifana. Bandaríkin eru notendavæn ef svo mætti að orði komast og það er þægilegt að vera gestur þar.

Kannski fáið þið að heyra meira seinna ef ég nenni að segja frá. Kannski ekki samt. Sjáum til.

Ég er farinn í frí. Ég kem eftir þrjár vikur endurnærður á líkama og sál. Ég hef samið við annan bloggara um að leysa mig af á meðan ég verð frá og hann er búinn að lofa að blogga oft og mikið. Ekki gleyma að líta við.

Ef Lalli Johns er að lesa þetta þá vil ég taka fram að ég fékk félaga minn til að passa köttinn minn og íbúðina mína á meðan ég er frá. Hann er nálægt tveimur metrum á hæð og skartar svörtu belti í bardagaíþróttum. Sá sem reynir að brjótast hérna inn næstu þrjár vikurnar mun því mæta risavöxnum, grimmum fanti og verða rifinn í smátt...svona eins og venjulega.

Vegglistamönnum er sömuleiðis ráðlagt að stunda tjáningu sína annarsstaðar nema þeir hafi sérstakan áhuga á að eyða ævinni í föndra á vernduðum vinnustað.

Þar sem ég hef tryggt með viðunandi hætti að ég sé vel leystur af bæði í skrifum og skefjalausu ofbeldi er mér ekkert að vanbúnaði.

Gleðilegt sumar.