Hnakkus

Veggjakrot er vaxandi vandamál í miðbænum sem og annars staðar eins og margir hafa tekið eftir. Sjálfur er ég einn af þeim sem geng um með mikla heift í hjarta í garð veggjakrotara. Húsið mitt hefur fengið að kenna á krassinu margoft og ég hef jafn oft þurft að gera mér ferð í rándýrar byggingavöruverslanir til að kaupa rándýra málningu vegna óstjórnlegrar listhneigðar mömmustráka í pokabuxum.

Veggjakrotarar eru eins og hvolpar sem er ekki búið að kassavenja og sá fyrsti sem bendir mér á að þetta sé list í kommentakerfinu fær að launum óumbeðna kennslu í annarskonar list. Bargadalist! Krassarar eru ekki þeir einu sem geta verið listrænir á kostnað annarra. Hægri fóturinn á mér getur til dæmis búið til stórkostlegt abstrakt listaverk úr veggjakrotara áður en hann svo mikið sem nær að krota erfðaskrána sína á vegginn hjá mér!

Til að afgreiða þetta list/ekki list argjúment strax þá skiptir náttúrulega engu máli hvort einhverjum finnist eitthvað vera list eða ekki. Ef viðkomandi gerir listrænar þarfir sínar á minn vegg þá er komið upp vandamál. Þetta er ekki spurning um eðli verksins heldur það að veggurinn er minn. Fokking Picasso yrði klínt á gangstéttina ef hann kæmi út úr tímavél og málaði á vegginn minn.

Lengi hefur mig dreymt um afleiðingar þess að standa loks einhvern að verki með spreybrúsa í hendi. Í huganum sá ég fyrir mér í slow motion hvernig ég myndi spóla organdi með risavaxið glott inn í stærðar þvögu af hortugum skoppurum og koma út hinu megin í rauðu mistri, þakinn blóði og bling bling. Ég sá fyrir mér svífandi derhúfur með höfðum innanborðs, pör af nike skóm standandi yfirgefin á stéttinni eftir að eigandinn hefði verið kýldur upp úr þeim og mæður grátandi glötuð tækifæri til almennilegs uppeldis á fyrrverandi sonum sínum. Draumar mínir voru blautir...af blóði.

Síðastliðið föstudagskvöld rann svo stóra stundin upp. Ég sat heima hjá mér með ískaldan bjór og spilaði skotleik sem ég er háður þessa dagana. Ég ímyndaði mér að fórnarlömb mín í leiknum væru unglingar með hegðunarvandamál í stað bandarískra dáta. Skyndilega fannst mér ég heyra skvaldur úti í sumarnóttinni sem var hlý og still og glugginn því opinn upp á gátt. Ég rauk á fætur og skildi skotleikjahnakkus munaðarlausan og bjargarlausan eftir á vígvellinum. Ég læddist út í garð og gægðist yfir vegginn þar sem ég sá veru í risastórri hettupeysu haldandi á spreybrúsa. Hver einasta taug í líkamanum skaut neistum og adrenalínið pumpaðist út í grjótharða vöðvana. Ég stökk jafnfætis yfir vegginn á sokkaleistunum og spændi í átt að listamanninum. Hann nýtti illa þær tvær sekúndur sem hann hafði til að bregðast við, og starði vantrúaður á mig þar sem ég nálgaðist á stökki, froðufellandi. Ég greip lúkufylli af hettupeysu og sneri fast upp á svo andstæðingur minn lyftist upp á tábergið. Hann var ekki að fara neitt. Ég reif spreybrúsann úr hendinni á honum, hristi hann duglega og hófst handa við að spreyja hettupeysuna svarta. Mér til mikillar mæðu rann adrenalínvíman nægilega af mér til þess að ég áttaði mig á því að helvítis peysan var svört til að byrja með. Það var því litla gleði að fá út úr þessu formi hefndar. Það var um þetta leyti sem ég heyrði eitthvað ámátlegt tuð útundan mér og áttaði mig á því að hann var ekki einn. Vinur hans var greinilega með honum í för og þegar ég leit við sá ég strákling sem gat ekki verið eldri en 13 ára. Ég leit betur á þann sem ég hafði í haldi og sá þá að hann væri ekki mikið eldri sjálfur.

"Hvað ertu að gera?" spurði mjóróma vinurinn óttasleginn.
"Hvað er ég að gera!?!" hreytti ég út úr mér og benti á klisjukennt nýklárað krassið á veggnum mínum. "Hvað eruð þið að gera!?!!"

"Átt þú þennan vegg???" Spurði sá fangni þar sem hann dinglaði titrandi úr hramminum á mér.
"Auðvitað á ég þennan vegg!?" frussaði ég forviða út úr mér. "Hver í andskotanum annar ætti að eiga þennan vegg!!?"

"Ég hélt þetta væri eign ríkisins??!" Stamaði hann í örvæntingarfullri tilraun til að bjarga sér frá tortímingu.

"Eign ríkisins??!...Hversvegna í andskotanum ætti þetta að vera eign ríkisins??" Baulaði ég, meira hissa en reiður, enda fáfræði unglingins um eignarétt minn á veggjum gjörsamlega sláandi.

Þá heyrðist meira óttaslegið tuð frá vininum á kantinum..."Bidd'ann bara afsökunar mar....bidda'nn bara afsökunar!"

"Þegi þú það var enginn að tala við þig" sagði ég þar sem ég stóð á sokkaleistunum úti á stétt um miðja nótt með ólögráða, kjökrandi ungling og alla hans framtíð hangandi milli fingra mér.

"Það er best að ég hringi á lögguna strákar" sagði ég eftir örstutta umhugsun og byrjaði að draga þá í átt að húsinu. Það var ljóst að þeir myndu ekki átta sig á mikilvægi eignaréttarins fyrr en eftir nokkur ár á hrauninu.

Þrátt fyrir glæparapparaklæðnaðinn leist honum ekki á vist á hrauninu. "Nei plís mar! Plís ég get ekki lent í þessu núna! þú veist ekki hvernig foreldrar mínir eru!" vældi jólaskrautið og byrjaði að streitast á móti svo ég varð næstum þreyttur í litla puttanum.

"Ekkert rugl strákar" Sagði ég. "Þetta þarf bara að fara sína leið í kerfinu!"
"Nei plís mar plís mar!" Vældi hann svo tárin frussuðust í allar áttir.

Á þessum tímapunkti var ég orðinn frekar þreyttur á þessarri miðnæturbarnapössun og var þar að auki farið að þykja þetta væl allt saman hálf vandræðalegt. Ég sleppti takinu á peysunni og leyfði blóðinu að renna aftur út í fingur mína enda var engin hætta á að listamaðurinn kæmist langt á litlu brauðfótunum sínum.

"Sko...strákar..." sagði ég. "Þetta krass er fokking óþolandi. Þetta er hérna upp um alla veggi og það eru allir orðnir hundleiðir á þessu rugli í ykkur þið hljótið að átta ykkur á því!"

"Já algjörlega!!" Samsinntu þeir í kór af miklum móð. Ég var mátulega sannfærður en nennti ekki skýrslugerð né Herdísi Stoorgaard svo ég ákvað að þeir væru búnir að fá nóg í bili.

"Ef ég sleppi ykkur við lögguna núna, ætliði þá að lofa að gera þetta aldrei aftur?"

"Já mar! Við lofum því! Þetta er algjört rugl sko!" Sögðu þeir með einlægri ákefð og hafa vafalítið trúað sér sjálfir þangað til þeir komu fyrir hornið.

"Ok ég tek þá brúsann og drullið ykkur svo í burtu og látið mig aldrei sjá ykkur hérna aftur" sagði ég og gaf mér tíma til að þiggja frá þeim sitthvort þakkarhandartakið áður en þeir hlupu í burtu sjúgandi upp í nefið.

Upprifinn yfir miskunsemi minni og stórmennsku hélt ég aftur inn til að halda áfram í skotleiknum en fann þá örent hræið af mér liggjandi á vígvellinum og bjórinn flatan á borðinu. Það er ekki ofsögum sagt að laun heimsins séu vanþakklæti.