Hnakkus

Guðmundur Jónsson leikari hefur vakið nokkra athygli undanfarið, eftir að hann kom þjóðinni á óvart með áhrifaríkri frammistöðu í myndinni "Iron Master og Lille ven" sem frumsýnd var í kvöldfréttatíma stöðvar tvö nýverið . Fyrir þá sem ekki hafa séð umrædda kvikmynd er hægt að horfa á hana með því að fara HINGAÐ og spóla fram á 21. mínútu. Næsta öruggt þykir að enginn áhorfandi hafi verið skilinn eftir ósnortinn og þykir frammistaða Guðmundar svo einstök og áhrifamikil að menn eru þegar farnir að tala um Eddutilnefningu fyrir bæði leik og handrit.

Kvikmyndin tilheyrir í grunninn þeim geira mynda sem í Hollywood hafa verið kallaðar "buddy" myndir. Þó skilur hún sig fljótt frá hefðum og klisjum og tekur á sig afar sérstæðan skandínavískan blæ.

Guðmundur er ekki einn og óstuddur í hlutverki hins dularfulla Iron master. Aukapersónur í myndinni eru afar rækilega kynntar til sögunnar og eru framvindunni ómissandi. Þar ber helst að nefna Litla vininn eða "Lille ven" eins og Guðmundur kallar hann svo ástúðlega í áhrifaríkri senu um miðbik myndarinnar. Greina má ákefð og stolt í túlkun Guðmundar á Iron master í þessarri senu, og áhrifa frá prúðuleikurunum gætir í raddbeitingu. Þessi burðarsena málar fyrir áhorfendur sterka mynd af sambandi Iron master við sinn besta vin, og sýnir á nærgöngulan hátt hvernig tveir vinir geta með handafli svo að segja fangað athygli heillar þjóðar.

Litli vinurinn er áhrifavaldur í lífi aðalsögupersónunnar. Hann leiðir Iron Master áfram í hin ýmsu ævintýri sem áhorfendur eiga eftir að hlæja og gráta að um ókomna tíð. Með aðstoð litla vinarins líknar Guðmundur þeim sem eiga um sárt að binda og minnir áhorfendur óþyrmilega á að gott er að eiga góðan vin að grípa til þegar á bjátar. Sagði jú ekki máltækið, "Hver er sér ber að neðan nema fermingabróður eigi?"

Ég á erfitt að gera upp á milli uppáhaldsatriða í myndinni en ég held ég verði samt að nefna lokaatriðið þegar Guðmundur beinir kamerunni að sjálfum sér og öskrar framan í alþjóð, sveittur og æstur, hin fleygu og nú ódauðlegu orð lokaorð myndarinnar, ...."EKKI STANNA!". Á því augnabliki kastar myndverkið af sér öllum böndum og tekst á loft í fullkomnun augnabliksins.

Um fortíð Guðmundar er ekki mikið vitað, en áður en hann hóf leik í kvikmyndum hafði hann aðallega látið til sín taka á sviði. Þekktastur er hann fyrir túlkun sína á siðblindum og lítt greindum kuklara sem herjaði á langt leidda fíkniefnaneytendur í leit að varnarlausum sálum. Með því að þykjast vera framlenging almættisins á jörðinni náði kuklarinn að smala til sín veikburða og örvæntingafullu fólki sem allir voru búnir að gefast upp á, og smíða úr þeim sértrúarsöfnuð. Leikritið segir frá því á gamansaman hátt hvernig kuklarinn sleppir því að fara í langt og strembið læknisnám en les bara biblíuna í staðinn og sprautar svo heimagerðri mixtúru yfir fársjúkt fólk í lækningarskyni. Verkið hefur lengi verið umdeilt hjá þeim sem til þekkja vegna óvenjulegra efnistaka og hás miðaverðs. Auk þessa þykir handritið bera keim af kynjamisrétti, en persóna Guðmundar neitar í verkinu að sprauta líknandi meðulum sínum yfir karlkyns meðlimi safnaðarins.

Kvikmyndinni Iron Master og Lille ven gef ég fimm stjörnur af fimm mögulegum og vona svo sannarlega að framhaldsmynd sé á næsta leyti.

Bloggleti er þekkt hugtak í nútímanum. Helst kýs ég að tala sem minnst um slíka leti þegar hún kemur upp svo ég endi ekki eins og gelgjurnar á blog.central.is sem blogga helst ekki upp neitt annað en hvað þær séu latar að blogga.

Margir halda eflaust að ég sé ennþá í Garðabænum, kominn með eigið einbýlishús og jeppling. Aðrir halda að ég sé dáinn að innan eftir að hafa farið yfir bæjarmörk Garðabæjar. Það er nær lagi en fyrri kenningin, en þó ekki alveg rétt. Ekki einu sinni Garðabærinn getur drepið Hinn Mikla!

Barnapössunin (endurforritunin) gekk vel. Ég tók elsta strákinn með mér á slaxmálamót og leyfði honum að berja augum þetta æðsta stig mannlegrar tjáningar sem slaxmál milli tveggja einstaklinga er.

Yngsti strákurinn staulaðist um hálfa helgina með leikfangaborvél og leikfangaborðsög í hendinni og hélt eflaust að hann væri "Bubbi byggir" eða eitthvað álíka lúðalegt. Ég leiðrétti það og kenndi honum að ota bornum að fólki og segja.."Ég er handrukkari!". Eftir nokkrar æfingar var hann farinn að segja þetta tiltölulega skiljanlega og á örugglega eftir að græða vel á því að rukka félagana á leikskólanum. Vasapeningarnir í Garðabænum eru varla neitt slor svo það gæti svo farið að maður gerði kröfu um prósentur.

Ég vona annars að fólk lái mér ekki örlitla andlega deyfð eftir að hafa andað að mér garðbæsku lofti í þrjá heila sólarhringa. Þið ættuð bara að þakka fyrir að ég sé á lífi! Hvar væruð þið án mín þið andans heimalingar? Vafalaust rápandi um í Kringlunni í takt við jólalög Helgu Möller eins og aumingjar, löðrandi í eigin plebbaskap! Aðeins með minni leiðsögn eigið þið von um sjálfsvirðingu og dug!

Eitt Fólk, einn Hnakkus!