Hnakkus

Það er kannski að bera í bakkafullan lækinn að fara að tala um hvali og dráp á þeim en ég veit svosem ekki hvað á að vera svona slæmt við að bera í bakkafulla læki yfir höfuð svo ég læt vaða.

Hvalamálið er svokallað hitamál. Hitamál eru þess eðlis að allir eru ólmir í að mynda sér skoðun á þeim og halda henni fram við hvern sem vill hlusta eða vill ekki hlusta. Eins og með flest önnur hitamál vita fæstir nokkuð af gagni um hvalamálið en það stoppar fólk ekki í að mynda sér skoðun. Ég kenni helvítis mannréttindunum um. Það er alltof mikið hamrað á rétti fólks til að halda fram hinum og þessum skoðunum en engin krafa gerð um að skoðanirnar meiki smá sens eða séu í það minnsta byggðar á einhverjum staðreyndum. Það ætti að binda það í stjórnarskrána að allir sem hafa ranga skoðun á einhverju fái spark í punginn. Þá væri aldeilis gaman í kringum hitamál!

Mín skoðun á þessu máli er vitanlega afar skynsamleg og stráð nauðsynlegum varnöglum sem eru til þess gerðir að tryggja að ég geti ekki haft rangt fyrir mér. Í fyrirmyndarríkinu fengi ég aldrei spark í punginn.

Ég viðurkenni það fúslega að ég veit alls ekki nóg um hvalamálið til að geta sagt af eða á um hvort það sé sniðugt fyrir Íslendinga að veiða hvali. Þar sem ég er sjálfur kjötæta, finnst mér hinsvegar ekkert að því að þeim sem finnst gaman að skjóta dýr og selja af þeim hræin til átu geri það, svo lengi sem dýrin séu ekki í útrýmingarhættu og svo lengi sem einhver hagur sé af öllu bröltinu. Um þessi tvö atriði eru menn hinsvegar alls ekki sammála og langt ber í milli. Ekki þykist ég vita allt um hvað er satt og hvað er logið í þessum efnum. Þeir sem vilja hvalveiðar segja þær hagkvæmar fyrir þjóðarbúið og segja líka að það sé nóg af hvölum. Þeir sem vilja ekki að hvalir séu drepnir segja að þeir séu í útrýmingarhættu og að hvalveiðar muni rústa öðrum atvinnuvegum og valda þjóðarbúinu miklum skaða.

Mér heyrist sem þeir sem mest vita um hvalastofna almennt vera á þeirri skoðun að nóg sé af hval til að veiða nokkra tugi úr sumum stofnum árlega. Ég hallast því að því að það sé líklegra en hitt. Flóknasti hluti málsins snýr að því hvort dæmið komi vel út fjárhagslega fyrir þjóðarbúið þegar aðrir hlutir en veiðarnar sjálfar eru teknar í reikninginn. Einhverjir sparihippar munu hætta við að koma til Íslands útaf því að Íslendingar veiða hvali. Í staðinn munu þeir fljúga eitthvert annað í sumarfríinu í mengandi flugvél, eyða ósonlaginu og drepa þar með þörungana sem hvalirnir éta. Hversu miklu Ísland tapar á því að sparihippar, þjakaðir af handahófskenndu siðferðisþreki sínu, sniðgangi Ísland og Íslenskar vörur útaf hvaladrápi er erfitt að reikna út og kemur líklega bara í ljós úr því sem komið er.

Reyndin er sú að fólk hefur almennt afar lítið úthald þegar kemur að því að neita sér um eitthvað í nafni siðferðis og manngæsku. Á hinn bóginn verður að taka með í reikninginn að Ísland er lítið land sem framleiðir ekki margt sem fólk gæti viljað eða þurft á að halda. Þessvegna er ekki ólíklegt að sparihippar í leit að þægilegum málstað eiga auðvelt með að sniðganga Ísland og allt sem því viðkemur án þess að það bitni á þægilegum miðstéttalífstílnum, sem myndi aftur á móti ekki þola það að hippinn sniðgengi ýmis stærri lönd en Ísland sem t.d. stunda það að varpa klasasprengjum á börn. Ísland og íslensk fyrirtæki gætu því endað á að tapa á þessu...eða ekki. Enginn virðist eiga neina skothelda formúlu til að reikna þetta út. Ég kýs að forðast möguleg pungspörk með því að taka ekki afstöðu til þessa hluta málsins. Ef ég ætti að giska myndi ég samt giska á að allir nema þeir sem eru á póstlista Greenpeace verði búnir að gleyma þessu innan skamms.

Fólk hefur ýmsar skoðanir á hvalamálinu. Sumir eru rosalega kátir yfir því að við séum að veiða hvali, rétt eins og það sé eitthvað markmið í sjálfu sér að veiða hvali. Aðrir eru fylgjandi hvalveiðum í einhverskonar þjóðernisvímu. "Ísland á móti rest og rusli!". Enn aðrir eru síðan brjálaðir yfir því að það sé verið að veiða hvali og virðast minnst vita sjálfir af hverju þeir eru svona reiðir yfir því. Helst snýst það þó um að hvalir séu sætir og gáfaðir og kunni að syngja og þessvegna sé ekki nauðsynlegt að skjóta þá. Beljur og svín, sem eru einnig taldar sérdeilis vel gefnar skepnur, vantar augljóslega betra PR fólk. Fáir nenna að æsa sig yfir því að vesalings svínin og beljurnar séu sneidd niður í álegg í milljónatali, og stór hluti sparihippanna sem skælir yfir myndum af hvalskurði lætur sig ekki muna um að háma í sig hræ hinna og þessarra málleysingja sem að þeirra mati eru ekki jafn mikil krútt í lifanda lífi og hvalir.

Það sem fer eiginlega mest í taugarnar á mér eru þessar grenjuskjóður sem gráta ofan í nautasteikina sína yfir því að vondu Íslendingarnir séu að drepa góðu og gáfuðu hvalina. Hræsni er nauðysnleg í hófi en þetta er full mikil hræsni fyrir minn góða smekk. Ég hef almennt lítið geð í mér til að skjóta dýr þó mér finnist þau flest góð á bragðið, en ef ég heyri mikið meira væl frá kjötætum um hvað það er mikill hryllingur að drepa hvali, þá ræð ég mig á hvalbát og skýt alla hvali sem á vegi mínum verða sem væru þeir hvítir menn að kvöldlagi í Harlem! Þetta væluviðhorf er því miður svo algengt að alþjóðastjórnmálin dansa eftir þessu. Pólitíkusar spila sig sárreiða yfir hvalveiðum og styðja algert bann við hvalveiðum, líka þeim sjálfbæru. Bandaríkjamenn sem sjálfir veiða hvali í laumi lýsa yfir vonbrigðum til að stimpla sig inn í móralska klúbbinn. Svíar sem eru næst stærsti framleiðandi jarðsprengja í heiminum á eftir hinum mórölsku Bandaríkjum mótmælir illsku Íslendinga harðlega. Breskir ráðherrar hafa ekki undan að ryðja út úr sér gildishlöðnum orðum um hryllinginn sem hvalveiðar Íslendinga eru. Líklegast vilja þeir fá að drepa þá sjálfir með úrganginum úr Sellafield. Hræsni almennings endurspeglast oft best í hræsni stjórnmálamannana sem vinna við að þóknast lýðnum.

Ef það væru sýndar myndir úr sláturhúsum í fréttunum á hverju kvöldi og fólk þyrfti að horfa á beljur og svín skorin á háls á færibandi, þá myndu hvalavinir kannski nenna að æsa sig yfir þeim drápum á endanum. Munurinn er hinsvegar sá að kvöldmaturinn þeirra er myrtur innandyra og sneiddur niður í neytendapakkningar fjarri fréttamyndavélum. Fólk ætti að prófa að hugsa um þetta svona. Fyrir hvert tonn af hvalkjöti sem fer á markað og selst, verður einu tonni minna étið af öðru dýrakjöti. Þetta er náttúrulega óvísindaleg tölfræði hjá mér en gefur samt hugmynd um hvernig þetta virkar. Maður ætti kannski að prenta boli? "Björgum Svínku og Búkollu! Skjótum hvali!".

Ef maður hefði siðferðisþrek sterkara matarlystinni og sjálfselskunni þá væri maður náttúrulega löngu orðin grænmetisæta sem færi aldrei í sumarfrí til útlanda og færi allra sinna ferða gangandi. Þangað til sá dagur kemur getur maður ekki annað en reynt að halda hræsninni innan skynsemismarka.

Hvalreki dagsins er tvímælalaust þessi þráður um hvalveiðar og réttmæti þeirra á spjallvef hinna stórskemmtilegu samtaka Live2cruize. Ritlistin vefst ekki fyrir ökuþórunum eins og lesendur mínir ættu að vita. Ég á erfitt með að ákveða hvaða gullkorn mér fannst skara fram úr að þessu sinni. Þetta kom sterklega til greina:

"Afvherju ætti ekki að veiða þetta, ég meina þetta er bara fiskur í sjónum einsog allir aðrir fiskar. "

Líffræði 101. Núna.

Hjálmar Árnason þingmaður Framsóknarflokksins hefur skipað sér í flokk með Baggalúti, Hannesi Hólmsteini og fjöldapóstgelgjunum og notað efni frá mér við störf sín. Ég ákvað að líta þetta jákvæðum augum enda alltaf nýtilegt að eiga eldheitan aðdáanda og skósvein á Alþingi. Ég ritaði Hjálmari því bréf og sendi honum. Það hljóðaði svona:

"Sæll vertu Hjálmar.

Hnakkus heiti ég. Nýverið skrifaði ég pistil á heimasíðuna mína þar sem ég tilgreindi hvernig ætti að leysa vandamál tengd ofsaakstri. Síðan rak ég augun í þessa frétt: http://visir.is/apps/pbcs.dll/article?AID=/20061019/FRETTIR01/61019043/1092 þar sem sagt er frá því að til stæði að gera orð mín að lögum og að þú stæðir á bakvið gjörninginn. Vissulega er það ákveðið sjokk að framsóknarmaður sé sammála manni um eitthvað. Ekki laust við að manni líði dálítið eins og Sjálfstæðisflokknum. Á sama tíma gefur það manni að vissu leyti von um betri framtíð, að alþingismenn séu æstir í að gera orð manns að lögum. Planið hjá mér var alltaf að gera þau að lögum sjálfur með byltingu, en sannast að segja er ég alveg sáttur við að þú sjáir um erfiðið fyrir mig og klárir þetta með einhverju þrasi í Alþingi enda er ég frekar latur að eðlisfari.

Þar sem þú ert byrjaður að seilast í mínar hirslur eftir hugmyndum að nýjum lögum, vil ég benda þér á að það er af nógu að taka. Vinsamlegast farðu á www.hnakkus.blogspot.com og græjaðu restina fyrir mig. Þú mátt byrja á að setja lög gegn óþarfa hávaða í íbúðarhverfum og láta slökkva á glamrinu í Hallgrímskirkju svo ég og nágrannar mínir fáum frið heima hjá okkur. Síðan er bara að láta hendur standa fram úr ermum og lögfesta restina!

Hafðu svo endilega samband ef þú ert eitthvað óviss um einstaka útfærslur eða ef einhverjir alþingismenn eru eitthvað tregir við að ýta á "já" takkann. Ég er alltaf tilbúinn að aðstoða framsóknarmenn þegar þeir ákveða að gera eitthvað af viti.

Þinn vinur og lærifaðir,
HNAKKUS"

Ef dyggir lesendur hafa svo einhverjar séróskir um lagasetningar þá endilega gaukið þeim að mér svo ég geti sett þær í vinnslu.

Komiði sæl ágætu lesendur. Rétt eins og guðssonurinn hef ég nú snúið aftur til að dæma dauðlega menn og annað drasl sem fer í taugarnar á mér.

Útlönd eru cool og Ísland er drasl. Um þetta verð ég æ sannfærðari því oftar sem ég fer út fyrir landsteinana og sný aftur við napran undirleik norðanátta og slyddu. Af þeim borgum sem ég hef heimsótt undanfarið finnst mér Madrid hafa vinninginn. London fylgir þar fast á eftir og París rekur lestina þrátt fyrir að vera ágæt að mörgu leyti. Í Madrid er allt hræódýrt þrátt fyrir að borgin sé öll hin glæsilegasta og heimamenn almennt mjög vingjarnlegir og afslappaðir. London er dýr en mjög skemmtileg og heimamenn vinalegir og hressir. París er dýr og heimamenn eru oftar en ekki geðveikir, ruddalegir og sviksamir [Parísardaman á eftir að berja mig fyrir þetta]. París bætir þessa vankanta upp að vissu leyti með því að bjóða upp á margt sem er skemmtilegt að skoða. Sem dæmi má nefna punginn á þessum herramanni sem sólaði sig við signubakka.

Í Frakklandi þykir flott að vera tanaður á pungnum

Af öðru merkilegu sem fyrir augu bar í París má nefna málverkin á Louvre safninu sem náðu að gera heimsóknina þangað þolanlega þrátt fyrir allar þær raunir sem maður þarf að þola þar. Safnið sjálft er illa skipulagt, oftroðið og leiðinlegt að heimsækja. Allar leiðbeiningar og upplýsingar við verkin eru eingöngu á frönsku þrátt fyrir að þetta sé einn mest sótti ferðamannastaður á jörðinni. Parísarbúum finnst almennt ekkert athugavert við peningana manns en finnst að sama skapi lítil ástæða til að gera mikið í skiptum fyrir þá. Ég skildi lítið í leiðbeiningunum þrátt fyrir að vera stúdent í frönsku, og þó ég hafi sofið í öllum frönskutímum í menntaskóla nema einum, vil ég samt skella skuldinni alfarið á ömurlegt menntakerfi.

Kaffiterían á Louvre er sá allra ógeðslegasti matsölustaður sem ég hef á ævinni komið á. Rándýra súpan sem ég fékk þar lét mig óska þess að ég hefði étið mig saddan af dúfum úti á götu áður en ég kom inn. Súpan bragðaðist eins og skólp (held ég) og var orðin köld þegar ég var búinn að standa í röð í korter til að borga hana áður en gengið var inn í sætarýmið. Heineken dósin sem ég fékk mér með súpunni var það eina sem starfsfólki kaffiteríunnar tókst ekki að rústa og það var örugglega bara af því það var of heimskt til að opna hana og setja eitthvað vont í bjórinn. Eftir matinn ætlaði ég að fá mér kaffi til að drepa skólpbragðið og spítta mig upp fyrir labbið heim en komst þá af því eftir miklar pælingar og yfirlegu yfir frönskum leiðbeiningum að kaffivélin gekk fyrir sérstakri mynt sem maður þurfti að kaupa af konunni sem mannaði kassann. Þetta átti maður væntanlega að sjá fyrir eða þá að fara aftur í korters löngu röðina. Ég kaus að bryðja frekar á mér jaxlana í eftirrétt.

Eftir heimsóknina í kaffiteríuna langaði mig mest að fara og pissa á Monu Lisu til að hefna mín. Það eina sem stoppaði mig var kílómeters langa biðröðin af túristaplebbum sem storma eins og gjammandi stórfljót í gegnum ganga fyllta af ómetanlegum og stórkostlegum listaverkum endurreisnartímans, til þess eins að standa í klukkutíma í röð fyrir framan þetta litla lítilfjörlega málverk sem maður hefur séð oftar en sína eigin spegilmynd. Ef þið farið til Parísar og viljið skoða alvöru safn þá mæli ég með Picasso safninu. Það er lítið og notalegt og ekki stappfullt af sveittum plebbum sem ganga mann niður í torfum með eintak af "Da vinci code" undir hendinni þar sem maður stendur spakur á svip og nuddar á sér hökuna fyrir framan eitthvað málverkið.

Af öllum söfnum sem ég hef farið á hefur British Museum hinsvegar vinninginn. Þar er frítt inn og vítt til veggja og safnið sjálft er ótrúlega glæsilegt, andrúmsloftið er afslappað og kaffiterían er frábær. Þar er margt skemmtilegt að skoða og Mona Lisa er vandlega geymd hinu megin við Ermasundið ásamt öllum sveittu DaVinci code lúðunum.

...til útlanda. Kem kannski aftur eftir helgi.

Færsla sem ég gerði um ökufanta og ofsaakstur virðist hafa náð eyrum íslenskra
bílaáhugamanna. Þegar þetta er skrifað hafa 87 komment borist við færslunni sem er
met. Ég hef skemmt mér alveg hreint sérlega vel við að lesa herlegheitin og ég er
ekki sá eini. Til að gæta allrar sanngirni er betra að taka fram að ekki voru alveg
öll kommentin heimskuleg. Hinsvegar bættu heimskulegu innleggin það upp með því að
vera rosalega heimskuleg. Ég mæli annars með því að fólk lesi þetta sjálft, þetta er
fróðleg lesning.

Ég vil byrja á að þakka öllum þeim sem tóku sér tíma í að kommenta á færsluna, líka
þeim sem hraunuðu yfir mig. Ég skemmti mér vel og fékk stóran skammt af ágætis
böggi. Bílaáhugamenn mega eiga það að þeir eru duglegri að rífa kjaft en kollegar
þeirra á mótorhjólunum. Líklega er það að hluta til vegna þess að
ellilífeyrisþegarnir á mótorhjólunum kunna ekki að ræsa tölvu eða vafra um
veraldarvefinn.

Mest sárnaði bílaáhugamönnum að ég skildi hafa lagt til að banna sportbíla og
aðra bíla sem eru hannaðir til að keyra á þreföldum hámarkshraða. Minna bar
á mótbárum við þeirri hugmynd að ökutæki ökufanta yrðu gerð upptæk strax við annað
brot (og seld til að fjármagna bjórkaup handa mér). Sú hugmynd telst því samþykkt.

Svo virðist sem hinn verr gefni helmingur bílaáhugamanna sé heiðarlegri í ást sinni
á hraðskreiðum ökutækjum og játuðu slíkir einstaklingar hikstalaust að það væri
gaman að glannast og keyra hratt og að bættu gjarnan við að ég væri eflaust bara
einhver "fokin lesbía á daihatsu". Ég hef aldrei keyrt Daihatsu en ég hef
óneitanlega vissan áhuga á kvenfólki svo þetta er kannski ekki alveg út úr kortinu
hjá glönnunum. Íslenskukunnátta mestu glannanna hræddi mig samt. Ég sem hélt að
skriflegur hluti ökuprófs væri enn við lýði? Það að menn sem ráða ekki við lyklaborð
séu æðandi um göturnar á átta gata tryllitækjum daginn út og daginn inn á eftir að
halda fyrir mér vöku lengi. Þegar ég loks festi dúr mun ég vakna í svitabaði. Ég mun
bæði vakna og sofna við öskrin í sjálfum mér.

Þeir sem voru betur skrifandi og því augljóslega með ögn meira í kollinum töluðu
meira um að menn væru ekki að keyra svona bíla til að keyra hratt heldur af því
bílarnir væru svo fallegir og þar fram eftir götunum. Þeir forðuðust að minnast á
gleðina sem felst í að keyra hratt á kraftmiklum bíl. Það væri þá gaman að vita
hvort þeir myndu ekki fallast á að skynsamlegast væri að selja alla glæsilega
sportbíla með vél úr litlum daihatsu til að minni líkur væru á að fagurkerarnir
gleymdu sér í Ártúnsbrekkunni? Mér finnst ólíklegt að margir þeirra sem á annað borð
keyra bíla sem eru hannaðir til að keyra á miklum hraða noti þá aldrei til að keyra
alltof hratt. Það væri doldið eins og að vera með stórt typpi og ganga í klaustur.

Margir töluðu um að ríkið ætti að koma upp akstursbrautum fyrir ökuþóra. Þetta er
orðin algeng mantra og er alltaf kyrjuð af ökuþórum þegar upp kemur umræða um glæpi
í umferðinni eins og þetta tvennt tengist að einhverju leyti. Rökin eru gjarnan þau
að ef ríkið leggi sérstakar brautir fyrir ökumþóra, þá hætti þeir að keyra á
ofsahraða í umferðinni innan um annað fólk. Ég vil byrja á að segja að það væri
ekkert að því að fá svona braut í gagnið fyrir þá sem það vilja. Bílaáhugamenn ættu
hinsvegar að hætta að heimta að ríkið sjái um þetta fyrir þá, drífa sig í að finna
land fyrir brautina og gera þetta sjálfir. Það ætti varla að vera flókið að slá
saman í ökuofsabraut. Ekki miðað við hvað menn hljóta að eyða í bíla og bensín til
að byrja með.

Menn tala mikið um ökuíþróttir í hvert skipti sem talað er um ofsaakstur á götum
borgarinnar. Þeir benda á að ökuíþróttir séu áhugamál sumra rétt eins og fótbolti og
hestaíþróttir og þessvegna eigi ríkið að sjá um að koma upp akstursbrautum þar sem
hægt er að spóla í hringi og keyra á 300 og hvað eina sem mönnum finnst gaman að
gera í bílunum sínum. Annars verði þetta bara gert á götunum. Í þessu liggur
einhversskonar hótun rétt eins og hjá óþekkum krakka sem heimtar nýtt leikfang svo
hann geti hætt að leika sér með dýru postulínsstytturnar hennar mömmu. Rétt eins og
með óþekka krakka gengur ekki að láta eftir heimtufrekjunni til að fá frið. Vel
útilátin eyrnafíkja er mun líklegri til árangurs.

Sjálfur hef ég óbilandi áhuga á bardagaíþróttum. Bardagaíþróttir ganga út á að lemja
annað fólk, en ekki komast bardagaíþróttamenn upp með að lemja fólk á götum úti að
gamni sínu og heimta að ríkið borgi undir þá æfingaraðstöðu svo þeir geti hætt að
ganga á rétt samborgara sinna. Það er ekki til neitt félag sem heitir Live2Bruize.
Ég æfi bardagaíþróttir í klúbbi sem er algjörlega settur á laggirnar af áhugamönnum
um bardagaíþróttir sem vita að það þýðir ekkert að væla í ríkinu um að græja fyrir
sig draumaaðstöðuna. Fyrir æfingarnar borga ég úr eigin vasa. Ég ráðlegg
bílaáhugamönnum að gera slíkt hið sama ef þeir hafa í alvörunni áhuga á að eignast
æfingasvæði og ég ráðlegg þeim líka að hætta að blanda þeirri umræðu saman við
umræðu um alvarlega glæpi eins og ofsaakstur á götum borgarinnar. Þið eruð ekki
sérstök og þið eruð ekki fórnarlömb. Þerrið tárin og brettið upp ermarnar. Látið
draumana rætast.

Kristinn tyrki rændi flugvél til að koma skilaboðum til páfans. Persónulega hefði ég bara sent honum tölvupóst en trúmenn eru almennt hrifnari af langsóttum lausnum.

Allir eru að væla yfir ofsaakstri þessa dagana en enginn virðist fatta að ofsaakstur þarf ekkert að vera vandamál frekar en fólk vill. Ofsaakstur er bara vandamál af því honum er leyft að vera vandamál. Það væri minnsta mál í heimi að stöðva ofsaakstur nánast með öllu. Auglýsingastofur eiga ekki eftir að dælda þetta vandamál hið minnsta og vælið í Útvarp umferðarráði á ekki heldur eftir að virka. Live2cruise týpunum er skítsama þó einhver auglýsing bendi þeim á að fólk deyji ef það er keyrt yfir það á 300 kílómetra hraða. Þeim finnst gaman að keyra hratt og þeirra ánægja er í þeirra augum merkilegri en réttindi saklausra vegfarenda. Áróður mun ekki breyta því. Um daginn las ég viðtal í Grapevine við einvhern live2cruise kjána sem hafði verið tekinn 20 sinnum fyrir hraðakstur og sviptur ökuleyfi þrisvar. Hann hljómaði ekki eins og hann væri af baki dottinn enda kann kerfið ekki að kremja punginn á svona köllum. Það eina sem fólk skilur er járnagi....og pungspörk reyndar, en þar sem konur geta líka keyrt hratt ber að horfa til annarra lausna í ljósi jafnréttis.

Viðurlögin þurfa að vera hörð og miskunnarlaus enda engin möguleg afsökun fyrir því að keyra á 130+ innan borgarmarkanna. Fyrsta skrefið væri að gera ökutæki viðkomandi upptækt strax við annað brot. Ef maður gerist sekur um tölvuglæpi er honum gert að sæta upptöku á öllum tölvubúnaði. Það sama ætti að eiga við í málum eins og þessum sem varða líf og limi fólks. Næsta skref væri svo að banna öfluga sportbíla og bara alla bíla sem eru hannaðir til að keyra margfalt hraðar en leyfilegt er. Bílaáhugamenn myndu væla sáran í einhvern tíma og röfla um fasisma en hverjum er ekki sama um það. Svona leikföng eiga ekki heima í umferðinni frekar en formúlubílar eða skriðdrekar.

Tilgangur þessarar alvarlegu færslu er tvíþættur. Í fyrsta lagi er ég náttúrulega bara að mæla tanduhreinan sannleika eins og venjulega, auk þess að leggja fram raunhæfar lausnir sem virka. Í öðru lagi er ég að vonast eftir að einhverjir Spassar frá Selfossi fari að rífa kjaft. Mér mistókst að pikka fæt við mótorhjólamenn enda löngu vitað að undir öllu leðrinu eru þeir grútlinir mömmustrákar. Það er helst að trúmenn taki áskorunum nú til dags.

Pungspörk eru góð íþrótt

Á föstudaginn var ég í samkvæmi og heyrði ansi merkilegar fréttir. Nýtt tískufyrirbæri fer víst um eins og eldur í sina meðal íslenskra uppa af karlkyninu. Upparnir stunda það grimmt þessa dagana að láta taka sig úr sambandi til að koma í veg fyrir óhóflegar barneignir. Þetta er gert með skurðaðgerð þar sem sáðrásin er klippt af læknateymi sem eflaust rukkar dágóðan skilding fyrir viðvikið.

Eins og allir vita er ég mikill vinur þotuliðsins auk þess að vera sparsamur og skynsamur í eðli mínu. Mér sveið því að heyra af þessu óþarfa bruðli og ákvað að ég skyldi redda þessu frítt fyrir mína jakkafataklæddu vini.

Ég býð upp á þéttingsfast pungspark í hæsta gæðaflokki og ábyrgist 100% árangur. Þeir sem nýta sér þessa þjónustu eiga ekki einu sinni eftir að hugsa um að reyna að eignast börn það sem eftir er! Aðgerðin tekur um hálfa sekúndu og að henni lokinni er hægt að bera menn beint heim. Engin dýr sjúkrahúsvist og ekkert rugl. Tek að mér að koma á vinnustaði og árshátíðir. Hópar velkomnir.