Hnakkus

Sígurrósartónleikarnir í gær voru ótrúlegir og með því besta sem ég hef upplifað í fleiri ár. Eftir því sem maður lifir lengur og upplifir meira verður alltaf erfiðara að koma manni á óvart eða hrífa mann. Maður verður alltaf dálítið hissa þegar einhverjum tekst það, og jafnframt þakklátur. Sigurrós tókst það svo sannarlega í gær og sjónarspilið undir seinasta laginu var þvílík erkisnilld að maður er ennþá að melta það. Ég labbaði heim í einhversskonar vímu með aulalegt bros á vör og sofnaði betur en ég hef gert lengi. Þeir sem voru þarna voru eflaust svipað stemmdir. Bravó og takk fyrir mig Sigurrós.

Eitt fannst mér fyndið og það var allt fólkið sem vafraði þarna inn á túnið bara til að vera með í mannhafinu að því er virtist. Ég giska á að framan af hafi um helmgingur fólksins verið að fylgjast með tónleikunum af einhverri athygli en hinn helmingurinn rápaði mikið og blaðraði upphátt sín á milli eins og þeir væru staddir í mannþröng á 17. júní en ekki á tónleikum. Afleitir mannsiðir hjá þessu fólki jafnvel þó að tónleikarnir eigi að heita ókeypis og séu undir berum himni. Það á ekki að gjamma inn í eyrun á nærstöddum á tónleikum. Þetta náði þó engan veginn að skemma neitt enda Sigurrós sterkari en nokkrir gjammandi breiðhyltingar og grafarvogsbúar í flíspeysum.

Undir lokin gjammaði enginn og jafnvel úrkynjuðustu flíspeysuknaparnir göptu slefandi í átt að sviðinu og virtust gjörsamlega hafa gleymt stund og stað. Sigurrós sigraði plebbana.

Ég var með kveikt á NFS áðan og á meðan einhver undarlegur fréttamaður sem leit út eins og hann væri með í vörinni þuldi upp allt sem hafðu gerst úti í hinum stóra heimi í dag, runnu fréttir að heiman yfir skjáinn á litlum renningi neðantil. Þar brá meðal annars fyrir eftirfarandi setningu í frétt um stórhættulegan evrufalsara sem gengur laus á götum Reykjavíkur:

"Maðruinn er lávaxinn og talar bjagaða ensku."

Ég sá hinsvegar enga frétt um vaxtarlag fréttamannsins sem skrifaði þessa bjöguðu íslensku.

Hannes Hólmsteinn lætur sér ekki nægja að stelast til að umskrifa Laxnes heldur er hann farinn að stelast til að umskrifa Hnakkus líka eins og sjá má í niðurlagi ÞESSARAR greinar um forsetann okkar ástsæla.

Hann má eiga það hann Hannes að hann er smekkmaður á þýfi.

Um daginn ákvað ég að koma við á Subway á leið í vinnuna og kaupa mér eitthvað hollt og gott til að fóðra vel smurðu vígavélina sem ég kalla líkama. Ég steig af hjólinu og gekk inn í páskagulan heim fullan af brauði, grænmeti og grilluðum líkamsleifum dauðra dýra. Staðurinn var tómur fyrir utan fjögurra manna danskan túristahóp sem stigið hafði inn tveimur sekúndum á undan mér. Ég ákvað að láta það ekki fara í taugarnar á mér enda myndi biðin eftir afgreiðslu varla lengjast það mikið þó fjórir væru á undan mér enda tvær afgreiðslustúlkur á bakvið búðarborðið tilbúnar að raða álegginu á samlokurnar.

Þar sem ég stóð í mestu makindum og starði út í loftið heyrði ég að forystudaninn, gráhærður þurs með rauðsprengt andlit og risastórt rautt nef, rumdi eitthvað á þessa leið..."I will have a haaambuuurger!" með afar áberandi dönskum hreim. Afgreiðslustúlkan hikstaði upp úr sér..."Uuum..we don't have any hamburgers...we only have this." Og benti á risastóru myndirnar af langlokunum með ferska álegginu sem þekja nánast annars heiðgula veggina. Sá danski, sem augljóslega var einhversskonar molbúi, rumdi þá með sama þykka danska hreimnum eitthvað sem hljómaði svona..."Ja men it says here that this is a BÖÖÖÖÖRGEEEER BAAAAAR!" og benti á neon skiltið yfir kassanum sem á stóð "Borgið Hér". Stúlkukindin bakvið borðið benti molbúanum náðarsamlegast á sinni bestu ensku að þetta væri nú íslenska og þýddi einungis að hér ættu menn að borga samlokurnar sem límdar væru upp um alla veggi í litprenti. Molbúinn rumdi hinsvegar út úr sér enn á ný að þarna stæði augljóslega BÖÖÖÖRGER BAAAAAR!!! og var sjáanlega afar hneykslaður á fákunnáttu afgreiðslustúlkunnar. Eftir enn eina útskýringuna á eðli staðarins og úrvalinu sem stæði til boða sagði molbúinn..."Ok...well can you make me a hambuuuuuuurger???!" Hún flissaði eitthvað vandræðalega og sagði molbúanum og föruneyti á eins kurteislegan hátt og mögulegt var að hér færu þeir svangir út nema þeir festu kaup á samlokum með fersku áleggi og að hamborgara yrðu þeir að verða sér út um annars staðar.

Ég var þegar hér var komið við sögu farinn að reyta hár mitt af pirringi enda er nógu fokking tímafrekt að panta sér samloku á þessum stað hinna mörgu valkosta þó ekki séu þar að auki einhverjir danskir svangir steingervingar í röðinni á undan manni að leita sér að hamborgurum á samlokustað. Ekki var þó kvöl minni lokið enda áttu molbúarnir enn eftir að standa röflandi við borðið í gott korter í viðbót, veljandi sér álegg á samlokurnar sínar með tilheyrandi spurningaflóði og látlausum misskilningi. Þegar þeir voru loksins búnir að láta raða á brauðið og borga var ég kominn langleiðina með að reyta af mér öll punghárin líka enda ekki stingandi strá eftir á hausnum. Ég fékk þó afgreiðslu á endanum og mætti ekki nema 20 mínútum of seint í vinnuna.

Næst þegar ég fer til danmerkur ætla ég að eyða hálftíma í að panta mér hrútspunga á pizzustað bara til að hefna mín.

Nú er ég ekki alveg með allar reglur í fótabolta á hreinu og veit ekki alveg hvernig farið er að því að gefa stig fyrir skalla til dæmis, en mér fannst fáránlegt að reka Zidane útaf fyrir þennan skalla þó hann hafi ekki verið sá besti í heimi. Þó hann hafi ekki hitt alveg í smettið þá náði hann samt að fella Ítalann sem er nú ágætt miðað við að skallinn hafnaði í bringunni. Krafturinn var nokkuð góður þó miðið hafi verið slakt og mér fannst dómarinn því vera full smámunsamur. Það má að vísu taka í reikninginn að það virðist ekki þurfa mikið til að senda þessa fótaboltakalla emjandi í jörðina og eru ítalirnir sérlega slakir í þeim efnum sýnist mér. Ég hefði gefið honum 5.5 fyrir skallann og bent honum á að stilla miðið betur svo hann yrði sér ekki aftur til skammar fyrir framan allt þetta fólk.Eins og ég segi þá er ég ekki alveg með allar reglurnar á hreinu en ef það átti að reka einhvern útaf fyrir skalla þá hefði allavega mátt byrja á Barthez.

Þetta atvik gerði mér ljóst að ég þarf að kenna Zidane réttu tæknina og því mun ég koma við hjá honum þegar ég fer til Parísar í sumarfrí á næstunni og kenna honum hvernig best er að bera sig að til þess að grafa ennið á bólakaf í miðnes andstæðingsins. Ef hann hefði verið búinn að þiggja ráðgjöf frá mér fyrir leikinn þá hefði ítalinn endað sem pizzuálegg.

Ég held að í framtíðinni haldi ég mig við hefðbundnari bardagaíþróttir. Þessi fótabolti er alltof ruglingslegur.

Ólafur Ragnar hættir ekki að koma mér á óvart. Hann hefur smám saman breytt forsetaembættinu sem áður var merkingarlítið en að sama skapi skaðlaust og krúttlegt, í einhvers konar semi-konungsdæmi með öllu tilheyrandi. Útgjöld embættisins hafa margfaldast síðan Ólafur var fyrst kosinn enda veislugleði forsetahjónanna án fordæma.

Íslendingar heyra varla í forsetanum sínum lengur á sama tíma og erlendir þjóhöfðingjar og auðjöfrar þverfóta varla fyrir kallinum í hinum og þessum glamúrveislum. Dorrit kallar sig "The first lady of Iceland" og heimtar sérmeðferð á landamærastöðvum lögregluríkja í krafti þeirrar stöðu sinnar. Ólafur beitir sér síðan í krafti embættis síns til að húðskamma sendiherra téðra lögregluríkja þegar fyrsta frúin fær ekki nógu virðulega sérmeðferð. Það er kallað "móðgun við íslensku þjóðina" þegar erlendir tollverðir sýna henni ekki þá virðingu sem hún telur sig eiga inni fyrir að vera gift hæstvirtum Ólafi Ragnari Grímssyni. Flugleiðir tilkynna það sérstaklega í hátalarakerfi véla sinna þegar dætur forsetans eru á farþegalistanum rétt eins og um prinsessur í gamalgrónum konungsveldum væri að ræða. Öll þau ár sem Vigdís var forseti man ég eftir að hafa séð dóttur hennar einu sinni framan á Æskunni en að öðru leyti var hún ekki mikið til umræðu, eðlilega.

Ólafi tókst þrátt fyrir stigvaxandi fávitahátt seinustu ára að láta mig gapa þegar ég frétti að hann væri búinn að bjóða stríðsglæpamanninum George Bush eldri í heimsókn til landsins algjörlega að eigin frumkvæði. Gamli sósíalistinn Ólafur Ragnar sem eitt sinn veiddi atkvæði reiðra hippa með því að vera í forgrunni í Keflavíkurgöngum skálar nú ótilneyddur við repúblíkanskan fjöldamorðingja og glæpamann. Manninn sem svelti milljón manns til bana í Írak með viðskiptabanni. Ólafur skálar í nafni þjóðarinnar og eflaust á kostnað hennar líka.

Rétt eins og svínið Napoleon hefur grísinn á bessastöðum gleymt uppruna sínum og vanist því aðeins of vel að lifa fyrir ofan aðra.

p.s. Já ég las æskuna...sue me.

Ég var að lesa í einhverju blaði að fólki sem er metið sem öryrkjar vegna offitu hafi fjölgað um 200% á einhverjum árum. Mér finnst þetta dálítið sérkennilegt vandamál. Fólk semsagt kaupir svo mikinn mat og gleypir, að það er formlega metið óhæft til vinnu sökum offitu. Í framhaldinu fær það ókeypis pening til að kaupa meiri mat og þarf í framhaldinu ekkert að gera nema sitja heima og borða fyrrnefndan mat. Er þetta gáfulegt?

Hvernig væri að borga ekki örorku vegna offitu? Þá fær fólk engan pening til að kaupa mat, leggur af á milljón og mætir þar af leiðandi eldhresst á vinnumarkaðinn innan skamms og fer aftur að þéna pening fyrir mat svo það deyji ekki úr hungri eftir að forðinn er uppurinn.

Af hverju er ég ekki að kenna félagsfræði?