Hnakkus

Þessi helgi stefnir í að verða öðruvísi en aðrar helgar sem ég hef áður upplifað. Í stað þessa að eyða helginni í áfengisþamb og sjálfbærar veiðar á dyravörðum í hundraðogeinum mun ég halda út á land til að sinna uppeldisstörfum. Ég mun eyða helginni í faðmi náttúrunnar við að leggja ungviðinu lífsreglurnar. Þannig er mál með vexti að ég tók að mér að passa einbýlishús í Garðabænum og þrjú börn sem búa þar á meðan foreldrar þeirra eru í útlöndum. Ef myndin Uncle Buck frá árinu 1989 kemur upp í hugann lesendur góðir þá lái ég ykkur ekki.

Framan af hefur þetta gengið bærilega. Ég er búinn að læra nokkuð vel á einbýlishúsið þó það sé öllu stærra en íbúðin mín. Hús eru auðveld. Þegar maður er búinn að staðsetja ísskápinn, sjónvarpið og klósettið er ekki mikið eftir sem skiptir máli. Krakkar eru annað mál. Þeir eru ennþá hálfgerð ráðgáta en ég efast ekki um að ég kem til með að brillera í þessu eins og öðru. Ég er búinn að elda spagettíkássu að hætti Bologna búa fyrir stóðið og þau liggja núna eins og hráviði hér og þar, steinsofandi. Það er yfirleitt skotheld sönnun þess að máltíð sé vel heppnuð...eða eitruð.

Fyrir ykkur sem hafið ekki jafn víðtæka reynslu af uppeldisstörfum og ég, þá get ég sagt ykkur að krakkar eru ekki eins og fólk er flest. Þau eru lítil og í sérkennilegum hlutföllum og segja skrýtna hluti. Þau virðast borða í gegnum húðina og setja matinn þar af leiðandi bara einhversstaðar í andlitið á sér. Þau eru drykkfelld sýnist mér því þau eru þvoglumælt og labba á hluti eins og maður sjálfur á góðum stundum.

Í matarbúðinni áðan hljóp sá yngsti á undan vagninum, hrifsaði allt sem hann gat loftað og heimtaði þvoglumæltum rómi að það yrði keypt. Kaupgleðin var slík að Björgúlfur hefði blygðast sín og hlaupið út grátandi hefði hann verið viðstaddur. Barnalandsferð til Glasgow á miðri útsölutíð hefði ekki toppað gripdeildarstemmninguna sem hljóp í stubbinn þegar hann ranglaði inn í flúorlýst gósenlandið. Lyftutónlistin sem var um það bil að deyða í mér miðtaugakerfið hægði ekki einu sinni á honum. Engu virtist skipta hvort það væri kökukrem eða frosin kalkúnafylling. Allt átti að kaupa! Núna skil ég betur þetta með fjárráðin og 18 ára aldurinn.

Þegar allt er talið þá ætti þetta að verða athyglisverð helgi. Bæði ég og krakkarnir eigum eftir að læra mikið. Ég mun læra allt um muninn á Barbie og Baby born og af hverju Action man kann best við sig allsber ofan í kassa. Börnin munu læra að þekkja af myndum þjóðþekkt fólk sem á skilið að vera bitið í lærið úti á götu.

Í fyrramálið þarf ég að vakna snemma til að keyra krakkana í leikskólann. Þá mun ég líka keyra station bíl í fyrsta skipti á ævinni. Ef ég á ekki afturkvæmt og breytist í góðborgara...ekki þá gleyma mér.