Hnakkus

Draugagangur á morgunblaðinu



Samkvæmt mbl.is er reimt í húsi nokkru á suðurlandi eins og lesa má um HÉR. Ekki lýgur Mogginn frekar en fyrri daginn svo að þarna hlýtur að vera komin sönnunin fyrir tilvist drauga enda herlegheitin birt sem frétt.

Í fréttinni er tekið viðtal við hana Siggu á Suðurlandi sem varð brottræk úr húsi sínu vegna þess að draugur braut spegil heima hjá henni og varð þess valdandi að gæludýrin hennar urðu allt í einu dauðleg. Þetta er að sjálfsögðu fréttnæmt á sama hátt og það er fréttnæmt að maður á kleppspítala sjái pöddur í augunum á fólki eða að þar dvelji sjálfur Napóleon Bónaparte endurfæddur og yfirleitt í þríriti.

Grípum að gamni niður í frásögn hinnar draughræddu Sigríðar Pjétursdóttur af suðurlandi:

"Fljótlega eftir að ég flutti inn í húsið fór ég að finna fyrir hálf undarlegri stemmningu í húsinu á kvöldin. Það var rétt eins og maður væri á brölti um húsið með tilheyrandi hurðaskellum og óvenjulega lykt lagði yfir. Þegar þessi vera sveif yfir tryllist líka hundurinn minn alltaf og tók að gelta og urra út í loftið."

Að finna undarlega lykt í tíma og ótíma getur að vísu þýtt að viðkomandi sé með heilaæxli...eða að viðkomandi borði mat sem meltist illa. En auðvitað er draugagangur miklu líklegri skýring. Draugar eru pottþétt algengari en bæði heilaæxli og prump til samans. Hundar gelta heldur aldrei nema þegar þeir verða varir við drauga. Það er löngu sannað. Einnig er langsótt að ætla að dragsúgur færi að skella hurðum þegar húsráðandi opnar glugga til að hleypa út fretlyktinni.

Sigga draughrædda heldur áfram hroðalegri sögu sinni:

"Með tímanum stigmagnaðist draugagangurinn og dýrin mín létu lífið með undarlegum hætti. Í fyrstu varð hundurinn minn fyrir bíl. Eftir það fékk ég mér kettling sem fannst fljótlega dauður við þjóðveginn, - þar sem hann hefði aldrei átt að komast að sjálfdáðum. Um svipað leiti fundust líka einu húsdýrin sem ég átti, hæna og kind, steindauð úti á miðju túni,"

Dýr sem deyja? Hundar og kettir sem verða jafnvel fyrir bíl? Hér er ljóst að aðeins draugur gæti hafa verið að verki. Þetta er nefnilega svo undarlegt. Hver hefur til dæmis heyrt um það að hundar og kettlingar lendi fyrir bíl án þess að þar sé draugur undir stýri? Ekki ég. Það er deginum ljósara að draugurinn hefur spænt yfir kvikindin á toyotunni sinni og örugglega bakkað yfir þau líka! Svo þurfti hann að láta hænuna og kindina hennar Siggu deyja líka! Vondi draugur!!

Reimleikarnir aukast og sagan verður sífellt meira spennandi:

”Eitt kvöldið kom ég heim, frekar illa stefnd og tautaði í dyragættinni: ”Ég nenni þessu ekki núna, látið mig í friði! Annars tryllist ég úr hræðslu." Skömmu síðar, þegar ég er lögst upp í rúm, heyri ég eitthvað brotna inni á baði. Það reyndist vera spegillinn, sem var risastór og hafði hangið kirfilega fastur uppi á vegg, en var nú allur í molum á gólfinu. Það getur ekki annað verið nema honum hafi verið ýtt í gólfið. Ég gekk úr skugga um alla aðra möguleika, til dæmis hvort það hefði orðið jarðskjálfti."

Þó Sigga væri illa "stefnd" þetta kvöld og bæði sér vægðar, hlaut spegillinn hennar sömu örlög og kettlingurinn, hundurinn, hænan og kindin. Ljóst er að hann hrundi ekki vegna jarðskjálfta, og þar sem speglar geta aðeins skemmst í jarðskjálftum og draugagangi er ljóst að hér var draugurinn vondi að verki enn á ný. Mín tilgáta er að hann hafi ekki getað horft framan í sjálfan sig í spegli eftir að hafa verið svona vondur við Siggu og dýrin hennar.

Draugasagan stigmagnast!:

Þegar þessir undarlegu atburðir höfðu viðgengist í rúmlega eitt og hálft ár leitaði Sigga til Sálarrannsóknarfélagsins eftir hjálp. Atburður sem gerði útslagið átti sér stað eina nóttina þegar hún rumskaði upp úr svefni. ”Ég lá uppi í rúmi, milli svefns og vöku, og gat hvorki hreyft legg né lið. Rétt eins og einhver væri að halda mér niðri. Þegar ég lít í kringum mig sé ég einmitt einhverja dökka veru í stórum kufli standa yfir mér. Það var ekki fyrr en ég fór með faðirvorið að veran í leystist upp í svartan reyk og ég gat loks hreyft mig."

Feginn er ég að allt sem skeður fyrir mig milli svefns og vöku er ekki fúlasta alvara eins og hjá henni Siggu. Mig dreymdi nefnilega um daginn að Gilzenegger og Partí Hanz vinur hans hefðu tekið mig í makeover í þættinum sínum en í stað þess að dressa mig upp og setja í mig strípur eyddu þeir öllum tímanum í að reyna að kyssa mig. Ég vil glaður halda áfram að trúa að það hafi ekki verið að gerast í alvörunni.

Annars er athyglisvert að ef saga Siggu reynist sönn, er tilvist drauga ekki einungis sönnuð, heldur einnig tilvist hins kristna og almáttuga guðs sem faðirvorið er tileinkað. Ekki furða að Mogginn hafi séð frétt í þessu! Þvílíkt fréttanef! Það er hinsvegar skemmtileg lítil þversögn í þessarri sögu Siggu, því samkvæmt þeim kristnu kenningum sem faðirvorið er sprottið upp úr, er allskyns draugagangi og andatrú algerlega hafnað. Því ætti faðirvorið varla að vera sérlega öflug draugafæla ef draugar væru til, því þá væru kenningarnar vitlausar og faðirvorið væntanlega álíka gagnlegt til að verjast illum öndum og lagið "Keyrðu mig heim, Ég er fullur" með hljómsveitinni "Á móti Sól". Eins gott að draugurinn hennar Siggu áttaði sig ekki á þversögninni því þá hefði hún ekki lifað til að deila þessarri merkilegu reynslu sinni með landsmönnum.

Í Morgunblaðinu sjálfu er svo talað meira við Siggu draugabana og Magnús Skarphéðinsson formann Sálarrannsóknafélagssins sem er draugtrúaður með meiru og sem einnig trúir á fljúgandi furðuhluti og mýs. Magnús, sem hefur helst afrekað það að vera bróðir Össurar Skarphéðinssonar og vera samt þekktur sem "klikkaði bróðirinn", segir að því miður sé það "ennþá feimnismál" að tjá sig um reynslu sína af draugum og illum öndum. Ég sem hélt einmitt að það væri öfugt og að það væri ORÐIÐ asnalegt að tjá sig um svona hluti nú til dags eftir að vísindum og almennri þekkingu hefur fleygt fram og jarðað gamlar heimskulegar skýringar á allskyns náttúrulegum fyrirbærum. Svona er maður nú vitlaus.