Van Gefling
Ég varð þeirrar ógæfu aðnjótandi að horfa á myndina Van Helsing nýlega. Ástæðan er sú að ég var einn heima, þreyttur og latur og langaði að horfa á eitthvað sem ekki krefðist mikillar einbeitingar og þar sem ég hef alltaf fílað vampíru og varúlfamyndir þá ákvað ég að taka sénsinn á þessarri þrátt fyrir að köngulóarskynið færi á fullt þar sem ég teygði mig eftir hulstrinu í hillunni. Fleiri en ég hafa kannski tekið eftir því að þegar maður fer á leiguna með þessu hugarfari að þá endar maður með eitthvað andstyggilegt rusl í höndunum. Van helsing var þar engin undantekning.
Til að byrja með þá er Hugh Jackman fáviti. Ógeðslega asnalegur fáviti meira að segja. Hann skiptir ekki einu sinni um svip alla myndina frekar en í öðrum myndum sem hann leikur í, og í þessarri bætir hann gráu ofan á svart með því að labba um í flassarafrakka með kúrekahatt alla fokking myndina. Tussa. Þessi Vangeflingur sem hann leikur er líka ein af þessum bíómyndahetjum sem gerir ekkert sem er töff eða krefst neinna hæfileika...hann sigrar miklu sterkari og betri andstæðinga, ekki vegna eigin hæfileika eða af því hann gerir eitthvað spes, heldur af því andstæðingarnir klúðra því alltaf að stúta honum. Þoli ekki þannig hetjur. Arnold náði reyndar að gera þetta skemmtilega í Commando en nóg um það. Í staðinn fyrir að gera eitthvað fansí og töff til að massa einhverja hardcore vampíru þá nær Vangeflingurinn að skjóta hana bara af því hún ákveður að fljúga einhvern aukahring um þorpið í staðinn fyrir að ganga frá honum þar sem hann liggur flatur og skotfæralaus eins og sviplausi flassara auminginn sem hann er. Á meðan vampíran tekur hring og öskrar og grettir sig þá nær hann að hlaða alsjálfvirka lásbogann sinn og stúta henni þegar hún loksins drullast til að ráðast á hann.
Þar komum við að öðru sem er viðbjóður. Það eru 18. eða 19. aldar myndir þar sem menn eru samt með allskyns nútíma hátæknitól sem þó eru með gamaldags blæ. Leigið "League of extraordinary boring men" til að sjá meira af því sama. Alsjálfvirki lásbogi vangeflingsins hefði átt heima á bólakafi í kakóinu á honum og hvergi annars staðar. Ég beið allann tímann eftir að asnalega Frankenstein skrýmslið kæmi honum þar fyrir en mér varð ekki að þeirri ósk minni. Kannski af því ég var sofandi á meðan en ég svaf einmitt í gegnum nokkra kafla svo ég læt vera í bili að gagnrýna samhengislausan söguþráðinn. Ef semsagt Frankenstein durgurinn sódímíseraði flassarann á meðan ég svaf þá megiði láta mig vita því þá þarf ég að leigja þetta aftur og flexa fast forward takkann.
Drakúla hefur oft verið töff í myndum...eins og í Bram Stoker´s Dracula þar sem Gary Oldman gerði honum góð skil. Í þessarri mynd var Drakúla hinsvegar álíka karakterslaus og ömurlegur og vangefni flassarinn. Snobbaður, leiðinlegur, sviplaus og tilgerðarlegur Drakúla sem var vonandi drepinn í lokin....en ég svaf einmitt yfir endanum, uppgefinn af því að horfa á þetta rusl svo ég veit ekkert hvernig þetta ógeð endaði.
Varúlfurinn átti góða spretti, en eins og oft vill verða með myndir þar sem sterkasti karakterinn er tölvuteiknaður, þá var þessi mynd rusl. Var ég nokkuð búinn að segja það annars?
Ég nenni ekki að skrifa meira um þessa mynd annað en að hún fór illa með sálina í mér og til að toppa þetta þá þurfti ég að borga sekt af henni líka af því ég var of illa haldinn til að fara úr húsi til að skila henni. Ef ég hitti einhvern tíma Hugh Jackman þá mun ég berja hann og nauðga honum í augntóftirnar alveg eins og þessi mynd hans nauðgaði augunum á mér. Svo getur hann bara fengið að leika cyclops í X-men 3 eða eitthvað. Bless.
